Tamoxifen: start hormonentherapie

Deze week ben ik gestart met Tamoxifen, de eerste week van de 5 jaar (!) durende hormoontherapie. Tamoxifen is een oestrogeenreceptormodulator. Hoe werkt dat nu? Een deel van "mijn" tumor, de DCIS,  is hormoongevoelig (een ander deel, de medullaire, is triple negatief en reageert dus niet op hormonen). Dat wil zeggen dat die hormonen, nl oestrogenen, nodig heeft om te groeien. Tamoxifen lijkt qua structuur heel erg op oestrogeen. Het bindt zich aan eventueel vrij "rondzwemmende" tumorcellen in je lichaam. Het plaatsje voor de hormoonverbinding op die cel is dan al bezet, zodat er geen echt hormoon kan aan gebonden worden, en zodat de tumorcel niet kan groeien.
Het product kan wel serieuze bijwerkingen hebben, en ik heb er in de lotgenotengroep op Facebook al veel nare dingen over gehoord. Oedeem, gewrichtspijn, vapeurs, depressie...
Ik heb pijnlijke knieën, maar dat kan ook van het lopen zijn. Maar de vapeurs zijn dus duidelijk toegenomen. Niet zo fijn voor de nachtrust... Hopelijk blijft het bij deze bijwerkingen 😏

terug aan het sporten en witte donsjes op mijn hoofd

En wat is het fijn zonder chemo te zijn! Ongelooflijk hoe snel je je weer goed voelt, en ongelooflijk hoe zalig dat is! Het voelt alsof er eindelijk iets opklaart in je hoofd zoals na een migraine-aanval, maar dan in het kwadraat. De energie komt ook terug, en vooral de zin om dingen te ondernemen. Wat een paar weken geleden een paar diepe zuchten ontlokte en een depressief gevoel, zoals bijvoorbeeld een vuile keukenlade of een stoffige kelder, dat pak ik nu met plezier aan. Hoewel ik me ik mij tijdens de carboplatinekuur redelijk ok voelde (op de twee laatste weken na) is het verschil toch groot. Zo zie je maar dat alles relatief is, en dat je het normaal begint te vinden dat je je minder goed voelt...

Maar het belangrijkste op mijn agenda nu is bewegen. In mijn informatiebrochure over de operatie stond dat ik in de weken ervoor elke dag moest wandelen, om het herstel te bevorderen. Dat neem ik ter harte, en ik ga elke dag zwemmen, lopen, pilatessen, wandelen of tuinieren. De eerste week nog heel voorzichtig: de eerste lesjes van start to run hernemen en de dag erna heel veel spierpijn hebben, buiten adem zijn na een kwartiertje zwemmen, ... Maar de conditie komt snel terug en ik neem me voor om de dag voor mijn operatie, namelijk 2 oktober, 5 km te lopen. Voorlopig zit ik goed op schema. Het is echt fantastisch om weer 's morgens vroeg langs het Ijsepad te lopen en de frisse ochtendgeuren op te snuiven. Geeft bergen energie, net zoals het leuke nazomertje 😀. Ik beschouw het ook als mijn job nu: 's morgens opstaan en eerst en vooral: bewegen! Ik ben ervan overtuigd dat het mijn revalidatie zal bespoedigen.

Op mijn hoofd staat er al wat sneeuwwit babydons. Ik kan er uren naar kijken. Nu kan het niet snel genoeg groeien... Graag was ik naar het ziekenhuis gegaan met een pittig broske, maar dat zit er nog niet in. Ik zal dus nog zeker een maand met sjaaltjes rondlopen. Het voordeel is dat ik mijn haar niet zal moeten wassen, dus tijdens de weken dat ik niet kan douchen is dat toch maar mooi meegenomen.
En ook mijn wenkbrauwen en wimpers komen terug, en die zijn wel al donker. Direct een heel ander gezicht... 😁

grondig borstonderzoek

Standaardproceduren voor een borstamputatie en -reconstructie: een grondig borstonderzoek zodat ze zeker zijn dat er in gezond weefsel wordt geopereerd...
En grondig is het: een NMR-scan (grappig, met 2 holtes in het bed waarop je ligt, zodat je borsten erin passen), een mammografie en een borstscan. De hele voormiddag gaat op aan onderzoeken.
De mammografie verloopt tegenwoordig in 3D. Ken je dat moment waarop je borsten worden platgedrukt en je denkt: dit hou ik niet lang vol? Vroeger werd dan snel 1 foto gemaakt en werd je borst daarna "bevrijd". Nu draait er op dat moment een 3D-ding rond, zodat je veel langer in die benarde positie staat. Leuk, en dat 4 keer...
En daarna nog een echo van borsten en oksels. Even spannend: de assistent merkt iets donkers op in de rechterborst en haalt er de professor bij. Het zal toch niet een nieuwe rare bocht van de rollercoaster worden? Maar neen, alles blijkt ok te zijn. Oef! Nu volgende week nog een buikscan (om de operatie voor te bereiden) en een echo van de eierstokken... En daarna 2 volledige weken zonder ziekenhuis en onderzoeken!!!! Top!!!!

carbotaxol 12 en 13: de laatste loodjes!

Weer blijken de clichés heel veel waarheid te bevatten: dat van die laatste loodjes en dat zwaar wegen klopt als een bus. Bij de twaalfde chemo ben ik veel misselijker en ook vermoeider, en daar waar ik voelde dat bij de vorige chemo's de troep na een dag of 3 uit mijn lijf was, duurt het nu 5 dagen voor de boel opklaart. Ik heb dan ook helemaal geen zin in mijn "bonuschemo" 13, en stiekem hoop ik dat mijn bloedwaarden niet goed genoeg zijn en ik al een weekje vroeger aan mijn "congé" kan beginnen. Maar neen, de bloedwaarden zijn weliswaar laag, maar net hoog genoeg om chemo te "mogen" hebben. Joepie zeker? De dagen na chemo 13 verlopen net zoals bij nummer 12: na 5 dagen begint het te keren en kan ik beginnen genieten van mijn behandelingloze weekjes!