Januari 2017. Ik doe een akelige ontdekking in mijn borst. De gebeurtenissen volgen zich zo snel op dat ik de behoefte voel om alles op te schrijven zodat ik het een plaats kan geven.
woensdag 13 september 2017
carbotaxol 12 en 13: de laatste loodjes!
Weer blijken de clichés heel veel waarheid te bevatten: dat van die laatste loodjes en dat zwaar wegen klopt als een bus. Bij de twaalfde chemo ben ik veel misselijker en ook vermoeider, en daar waar ik voelde dat bij de vorige chemo's de troep na een dag of 3 uit mijn lijf was, duurt het nu 5 dagen voor de boel opklaart. Ik heb dan ook helemaal geen zin in mijn "bonuschemo" 13, en stiekem hoop ik dat mijn bloedwaarden niet goed genoeg zijn en ik al een weekje vroeger aan mijn "congé" kan beginnen. Maar neen, de bloedwaarden zijn weliswaar laag, maar net hoog genoeg om chemo te "mogen" hebben. Joepie zeker? De dagen na chemo 13 verlopen net zoals bij nummer 12: na 5 dagen begint het te keren en kan ik beginnen genieten van mijn behandelingloze weekjes!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten