terug aan het werk

Begin februari. Na 11 maanden terug gaan lesgeven. Toch wat gestresseerd. Hoe zal het contact met de studenten verlopen? En zal ik 's avonds niet te moe zijn als ik thuiskom?
De eerste week verloopt heel vlot. Het is fijn om weer bezig te zijn, om de collega's en de studenten terug te zien, om weer lessen voor te bereiden. En ik ben het lesgeven nog niet verleerd.
Mijn chemobrein speelt me wel nog parten. Ik krijg de namen van de studenten maar niet geblokt. Op de computer werken met verschillende schermen open vind ik heel moeilijk. Veel dingen zoals paswoorden herinner ik me niet meer. En op 11 maanden tijd is er door het nieuwe decreet heel veel veranderd en heb ik te maken met een heel nieuwe terminologie... Maar het gaat elke dag beter...
Na mijn eerste werkweek is het direct krokusvakantie, dus dat valt goed mee. Geen tijd om moe te worden.
Na de krokusvakantie zijn er een paar weken met "speciallekes": extra vergaderingen, stagebegeleiding, thesisbegeleiding, tandarts, controlearts... Bovendien spring ik een beetje te enthousiast op mijn lesvoorbereidingen en wil ik alles in een keer veranderen en aanpassen. En dat breekt me zuur op. Op een vrijdagnamiddag kom ik thuis en ben ik leeg. Gelukkig is manlief vroeg thuis en kan hij de taxiritten met de jongens overnemen. Ik neem me ernstig voor om het anders aan te pakken: halftijds lesgeven betekent ook halftijds voorbereiden. Punt! Vanaf nu minstens 1 dag per week volledig schoolwerkvrij!

controles allerhande en energie in februari

Eind januari, een week met weer veel ziekenhuisbezoeken. Ik ben erdoor geïrriteerd, het stoort mij in mijn dagelijks leven, in mijn "nieuwe normaal". Want ja, alles gaat weer heel goed, mijn energiepeil is weer bijna als vroeger, en dat is leuk in de maand februari: terwijl dat traditioneel voor mij de moeilijkste maand van het jaar is, gaat het dit jaar juist supergoed: mijn energie neemt steeds toe in plaats van af en dat zorgt voor een positief gevoel.
Eerst een bezoekje bij de plastisch chirurg. Alles ziet er goed uit, we kunnen een afspraak maken voor de reconstructie van de tepel. De rechterborst is wat kleiner dan de linker, maar er kan vet uit mijn heup bij ingespoten worden. Dat wordt dan wel weer een operatie onder volledige verdoving, voorzien eind mei. Pas als dat goed genezen is kan het tepelhof erop worden getatoeëerd .
Dan de mammografie. Klopt eigenlijk niet meer, want doordat er nu buikweefsel in mijn borst zit hoef ik nooit nog een mammografie te hebben. Het wordt een echo van de oksels. Alles ziet er ok uit. Ik kan niet zeggen dat het een grote opluchting is, het zou toch al straf zijn als er amper 4 maanden na de laatste chemo al iets te vinden was? Ik was er redelijk gerust in.
Dan bij de gynaecoloog. Formaliteit. De assistent verontschuldigt zich zelfs dat ik daarvoor zo lang heb moeten aanschuiven 😏. Geen probleem, ik was er immers toch, en er is goede wifi in het UZ...
En een paar dagen later tenslotte bij de oncoloog. Borsten worden toch nog maar eens bevoeld. Alles is in orde, ook mijn bloedwaarden. Tumormarker is nooit echt verhoogd geweest. Mijn bijwerkingen van de tamoxifen vallen mee: gewrichtspijn en vapeurs, maar niets abnormaals of belemmerends. En dan dring ik er nog eens op aan om dat katheter weg te halen. Het zit toch in de weg bij bepaalde bewegingen (onlangs bij het behangen, of bij het zwemmen), het doet pijn onder het bandje van mijn badpak, en onder een zware schoudertas. Maar de oncoloog is formeel: pas 2 jaar na de laatste chemo mag het eruit 😢. Dan moet het maar zo... Al bij al toch allemaal kleine ongemakken. Op de facebookpagina's van de lotgenootjes lees ik al andere verhalen.