Begin februari. Na 11 maanden terug gaan lesgeven. Toch wat gestresseerd. Hoe zal het contact met de studenten verlopen? En zal ik 's avonds niet te moe zijn als ik thuiskom?
De eerste week verloopt heel vlot. Het is fijn om weer bezig te zijn, om de collega's en de studenten terug te zien, om weer lessen voor te bereiden. En ik ben het lesgeven nog niet verleerd.
Mijn chemobrein speelt me wel nog parten. Ik krijg de namen van de studenten maar niet geblokt. Op de computer werken met verschillende schermen open vind ik heel moeilijk. Veel dingen zoals paswoorden herinner ik me niet meer. En op 11 maanden tijd is er door het nieuwe decreet heel veel veranderd en heb ik te maken met een heel nieuwe terminologie... Maar het gaat elke dag beter...
Na mijn eerste werkweek is het direct krokusvakantie, dus dat valt goed mee. Geen tijd om moe te worden.
Na de krokusvakantie zijn er een paar weken met "speciallekes": extra vergaderingen, stagebegeleiding, thesisbegeleiding, tandarts, controlearts... Bovendien spring ik een beetje te enthousiast op mijn lesvoorbereidingen en wil ik alles in een keer veranderen en aanpassen. En dat breekt me zuur op. Op een vrijdagnamiddag kom ik thuis en ben ik leeg. Gelukkig is manlief vroeg thuis en kan hij de taxiritten met de jongens overnemen. Ik neem me ernstig voor om het anders aan te pakken: halftijds lesgeven betekent ook halftijds voorbereiden. Punt! Vanaf nu minstens 1 dag per week volledig schoolwerkvrij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten