Goed dat het eindelijk zover is, naar het ziekenhuis vandaag. De jongste wist gisteren geen blij met zichzelf: door het slechte weer? Of is hij zenuwachtig voor mijn operatie? Ik probeer me zo rustig mogelijk te houden maar onwillekeurig straal je toch wat stress uit denk ik, al is het maar doordat je het hele huishouden probeert aan kant te krijgen op 1 dag.
Manlief brengt me naar het ziekenhuis en we worden heel vriendelijk onthaald. Oef, ik hoef vandaag nog geen piama aan te trekken, ik mag het "patiënt-zijn" nog even uitstellen!
Rond 13u word ik opgehaald voor mijn radioactieve inspuiting, ter voorbereiding van de schildwachtprocedure. In de wachtkamer raak ik in gesprek met een sympathieke lotgenote van amper 33 jaar! Zij had een deuk in de borst. Het zijn dus niet altijd knobbels!
De prik doet geen pijn, daarna is het 2 uur wachten op de kamer, en dan wordt er een foto gemaakt.
Samen met mijn lotgenote worden we naar de scan gebracht. Het duurt wel even maar ondertussen vertellen we heel ons leven aan elkaar. Schept wel een band zo'n borstoperatie!
Er wordt 2 X een foto gemaakt, eenmaal frontaal en eenmaal lateraal, waarbij de borst wordt ingetapet om in de juiste positie te liggen. Elke foto duurt 5 minuten. Goed nieuws: ze vinden een schildwachtklier. Die wordt met stift aangeduid, samen met nog kleine onderliggende kliertjes.
Dan terug naar de kamer. Nu is het wachten op de dokter (mijn vragenlijst ligt klaar) en op het scheren van de oksel.
De dokter komt langs. Ze zijn met drie, een beetje zoals in Grey's anatomy 😉
Ze beantwoorden al mijn vragen, en ze nemen hun tijd. Ik ben morgen als eerste aan de beurt, ze komen mij om 7.15 al halen, fijn! En als ik wakker word zonder drain in mijn oksel, hebben ze geen okseluitruiming moeten doen. Spannend!
dinsdag 28 februari 2017
maandag 27 februari 2017
28 februari: Heb ik het of heb ik het niet?
De dag voor de operatie. Vannacht toch een uurtje wakker gelegen.
De vraag die ik me blijf stellen: heb ik nu wel "echt" kanker?
In mijn hoofd heb je pas "echt" kanker (gehad) als je een chemokuur moest doorstaan, en je haar bent kwijtgeweest. Dan pas kun je het serieus noemen.
In de borstkliniek die eerste keer wou ik me bijna verontschuldigen tegenover de "echte" kankerpatiënten die daar zaten. Sorry, ik ben hier maar voor een DCIS, ik heb maar een voorstadium.
Maar dan wordt het daar wel serieus aangepakt, compleet met een gesprek met de sociaal assistente, wat dan wel enorm deugd deed.
En dan krijg je 3 maanden ziekteverlof voorgeschreven, met de aanmaning het ernstig op te nemen, en dat de klap nog wel zal volgen.
Ga ik er dan te licht over? Probeer ik het te ontkennen?
En wat nu als mijn schildwachtklier aangetast is? Heb ik dan toch "echt" kanker?
Blijft heel surrealistisch: je voelt je kiplekker, en toch moet je geopereerd en behandeld worden...
De vraag die ik me blijf stellen: heb ik nu wel "echt" kanker?
In mijn hoofd heb je pas "echt" kanker (gehad) als je een chemokuur moest doorstaan, en je haar bent kwijtgeweest. Dan pas kun je het serieus noemen.
In de borstkliniek die eerste keer wou ik me bijna verontschuldigen tegenover de "echte" kankerpatiënten die daar zaten. Sorry, ik ben hier maar voor een DCIS, ik heb maar een voorstadium.
Maar dan wordt het daar wel serieus aangepakt, compleet met een gesprek met de sociaal assistente, wat dan wel enorm deugd deed.
En dan krijg je 3 maanden ziekteverlof voorgeschreven, met de aanmaning het ernstig op te nemen, en dat de klap nog wel zal volgen.
Ga ik er dan te licht over? Probeer ik het te ontkennen?
En wat nu als mijn schildwachtklier aangetast is? Heb ik dan toch "echt" kanker?
Blijft heel surrealistisch: je voelt je kiplekker, en toch moet je geopereerd en behandeld worden...
15 - 24 februari: iedereen inlichten
Nu alles concreet geworden is, moeten alle vrienden die nog niet op de hoogte waren geïnformeerd worden. Niet zo'n leuke taak, iedereen schrikt zich te pletter, terwijl het eigenlijk niet nodig is...
Ik word echt overspoeld met warme reacties en een golf van sympathie. Wat doet dat deugd! En soms komt het ook uit onverwachte hoek: een oude vriend die via mijn broer op de hoogte is kruipt zelfs in zijn pen en schrijft een ouderwetse brief.
De reacties zijn sowieso zeer divers en zeer onvoorspelbaar. Mensen van wie je het niet verwacht vinden de juiste woorden, mensen van wie je veel reactie had verwacht (durven?) amper reageren. Ik denk terug aan mijn ma, bij wie de buurvrouw de straat overstak telkens als ze haar zag. Bang om verkeerd te reageren waarschijnlijk. Maar net als bij het overlijden van mijn ma bedenk ik me: er zijn eigenlijk geen slechte reacties, behalve de mensen die niet reageren...
Wat ook grappig is: sommige mensen beginnen nu tegen me te praten met een heel zachte stem en een heel ernstig gezicht :-)
Nog een bedenking die ik me maak: wie goed doet goed ontmoet. Als je iedereen positief en vriendelijk benadert, krijg je blijkbaar toch veel sympathie terug. Karma!
Ik word echt overspoeld met warme reacties en een golf van sympathie. Wat doet dat deugd! En soms komt het ook uit onverwachte hoek: een oude vriend die via mijn broer op de hoogte is kruipt zelfs in zijn pen en schrijft een ouderwetse brief.
De reacties zijn sowieso zeer divers en zeer onvoorspelbaar. Mensen van wie je het niet verwacht vinden de juiste woorden, mensen van wie je veel reactie had verwacht (durven?) amper reageren. Ik denk terug aan mijn ma, bij wie de buurvrouw de straat overstak telkens als ze haar zag. Bang om verkeerd te reageren waarschijnlijk. Maar net als bij het overlijden van mijn ma bedenk ik me: er zijn eigenlijk geen slechte reacties, behalve de mensen die niet reageren...
Wat ook grappig is: sommige mensen beginnen nu tegen me te praten met een heel zachte stem en een heel ernstig gezicht :-)
Nog een bedenking die ik me maak: wie goed doet goed ontmoet. Als je iedereen positief en vriendelijk benadert, krijg je blijkbaar toch veel sympathie terug. Karma!
15 - 24 februari: de reacties op school
Nu kan ik op school alles vertellen, zodat ze mijn vervanging kunnen regelen. Ons departementshoofd reageert heel begripvol en zegt dat ik me nergens zorgen moet over maken, dat zij wel zal zorgen dat het voor de studenten in orde komt.
Ook de collega's zijn nu allemaal op de hoogte. Het is druk in mijn bureau, iedereen wil langs komen voor een bemoedigend woordje. Ik krijg mijn werk niet meer gedaan... ;-)
In de leraarskamer word ik aangeklampt door een collega die 10 jaar geleden borstkanker had. Ze geeft me een dikke knuffel. Er komen nog collega's bijstaan die hetzelfde meemaakten. En ik hoor nog namen van collega's van wie ik het niet eens wist! Zoveel vrouwen die die diagnose krijgen! We kunnen op school al een zelfhulpgroep oprichten! Ze vertellen me dat ze allemaal die hormoontherapie volgen, waardoor ze dus in de menopauze zitten. Brr. Daar heb ik nu echt geen zin in, om doorhangende wangen te krijgen, dikker te worden, humeurig, opvliegers te hebben... Nu nog even niet aan denken...
De laatste week voor de krokusvakantie vertel ik het ook aan de studenten. Die vinden het blijkbaar jammer dat ze iemand anders gaan krijgen. Het klikte wel goed met mijn studenten dit jaar! De laatste les verrassen ze me met een reuzenkaart, bloemen en pralines. Ik ben enorm ontroerd!
De laatste schooldag heb ik het moeilijk. Ik rond alles netjes af en geef alles netjes door aan de collega's, maar er is nog geen vervanger. Het voelt alsof ik de studenten in de steek laat. Met een gevoel van weemoed verlaat ik de school. Toch helemaal anders dan het feestelijke gevoel dat ik anders heb voor de vakantie...
Ook de collega's zijn nu allemaal op de hoogte. Het is druk in mijn bureau, iedereen wil langs komen voor een bemoedigend woordje. Ik krijg mijn werk niet meer gedaan... ;-)
In de leraarskamer word ik aangeklampt door een collega die 10 jaar geleden borstkanker had. Ze geeft me een dikke knuffel. Er komen nog collega's bijstaan die hetzelfde meemaakten. En ik hoor nog namen van collega's van wie ik het niet eens wist! Zoveel vrouwen die die diagnose krijgen! We kunnen op school al een zelfhulpgroep oprichten! Ze vertellen me dat ze allemaal die hormoontherapie volgen, waardoor ze dus in de menopauze zitten. Brr. Daar heb ik nu echt geen zin in, om doorhangende wangen te krijgen, dikker te worden, humeurig, opvliegers te hebben... Nu nog even niet aan denken...
De laatste week voor de krokusvakantie vertel ik het ook aan de studenten. Die vinden het blijkbaar jammer dat ze iemand anders gaan krijgen. Het klikte wel goed met mijn studenten dit jaar! De laatste les verrassen ze me met een reuzenkaart, bloemen en pralines. Ik ben enorm ontroerd!
De laatste schooldag heb ik het moeilijk. Ik rond alles netjes af en geef alles netjes door aan de collega's, maar er is nog geen vervanger. Het voelt alsof ik de studenten in de steek laat. Met een gevoel van weemoed verlaat ik de school. Toch helemaal anders dan het feestelijke gevoel dat ik anders heb voor de vakantie...
14 februari, opnieuw in de borstkliniek
Valentijn vandaag. Een dagje ziekenhuis voor mij. Er zijn heel wat onderzoeken gepland.
Eerst kom ik bij de chirurge terecht. Voor de zoveelste keer mijn borsten tonen, het wordt een routine ;-).
Ze bekijkt de foto's aandachtig en bespreekt ze met haar collega's. Na een aantal minuten komt ze terug met het verdict: borstsparende! Halleluijah! De cyste is wel groot, 5 centimeter, maar doordat mijn borsten ook groot zijn kan het nog net! Het enige dat je zult zien is dat de borst iets kleiner is, en dat de tepel iets meer naar boven gericht zal zijn. Daar kan ik mee leven!
Ze leggen mij ook nog de schildwachtprocedure uit: de eerste lymfeklier die tussen het letsel (ja inderdaad, "letsel" is hier de verbloeming voor carcinoom ;-) ) en het lymfestelsel zit, heet de schildwachtklier. Die wordt verwijderd, en met een kort onderzoek getest tijdens de operatie, en als die schildwachtklier geen kwaadaardige cellen bevat, moeten de oksel niet uitgeruimd worden. De klier wordt later wel nog grondiger onderzocht, en 10% kans dat dat onderzoek nog iets anders uitwijst.
We prikken direct al een datum voor de operatie: 1 maart! Het wordt echt concreet nu! Als er geen okseluitruiming nodig is hoef ik maar 2 nachten te blijven. Valt best mee!
Wat staat er vandaag nog op het programma? Bij de verpleegster krijg ik een brochure over de operatie, en nog een brochure over een desinfectieschema dat ik moet starten 5 dagen voor de operatie. Ik ga ook nog langs bij een sociaal assistente die mijn contactpersoon zal zijn. Wat is de gezondheidszorg in België toch uitgebreid en goed geregeld!
Daarna worden er ook nog foto's van mijn longen gemaakt, en een echo van mijn lever. Pro forma wordt mij verzekerd...
En dan kan ik naar huis. Ik ben doodop van alle informatie en indrukken, maar wel tevreden. Ik zie het volledig zitten.
Ik breng verslag uit aan het thuisfront. Zoon 1 is opgelucht dat het borstsparend is en pinkt een traantje weg. Hij is blij dat hij een "volledige" mama kan behouden!
Eerst kom ik bij de chirurge terecht. Voor de zoveelste keer mijn borsten tonen, het wordt een routine ;-).
Ze bekijkt de foto's aandachtig en bespreekt ze met haar collega's. Na een aantal minuten komt ze terug met het verdict: borstsparende! Halleluijah! De cyste is wel groot, 5 centimeter, maar doordat mijn borsten ook groot zijn kan het nog net! Het enige dat je zult zien is dat de borst iets kleiner is, en dat de tepel iets meer naar boven gericht zal zijn. Daar kan ik mee leven!
Ze leggen mij ook nog de schildwachtprocedure uit: de eerste lymfeklier die tussen het letsel (ja inderdaad, "letsel" is hier de verbloeming voor carcinoom ;-) ) en het lymfestelsel zit, heet de schildwachtklier. Die wordt verwijderd, en met een kort onderzoek getest tijdens de operatie, en als die schildwachtklier geen kwaadaardige cellen bevat, moeten de oksel niet uitgeruimd worden. De klier wordt later wel nog grondiger onderzocht, en 10% kans dat dat onderzoek nog iets anders uitwijst.
We prikken direct al een datum voor de operatie: 1 maart! Het wordt echt concreet nu! Als er geen okseluitruiming nodig is hoef ik maar 2 nachten te blijven. Valt best mee!
Wat staat er vandaag nog op het programma? Bij de verpleegster krijg ik een brochure over de operatie, en nog een brochure over een desinfectieschema dat ik moet starten 5 dagen voor de operatie. Ik ga ook nog langs bij een sociaal assistente die mijn contactpersoon zal zijn. Wat is de gezondheidszorg in België toch uitgebreid en goed geregeld!
Daarna worden er ook nog foto's van mijn longen gemaakt, en een echo van mijn lever. Pro forma wordt mij verzekerd...
En dan kan ik naar huis. Ik ben doodop van alle informatie en indrukken, maar wel tevreden. Ik zie het volledig zitten.
Ik breng verslag uit aan het thuisfront. Zoon 1 is opgelucht dat het borstsparend is en pinkt een traantje weg. Hij is blij dat hij een "volledige" mama kan behouden!
13 februari: in de borstkliniek
Vandaag naar "de borstkliniek". Klinkt toch wat hipper dan "naar de oncoloog". Ik begin de eufemismen en verbloemingen over te nemen ;-)
Alles verloopt zeer vlot en professioneel, en toch hartelijk. Iedereen vindt de juiste toon. Ik vul ellenlange vragenlijsten in, en zo gaat de tijd snel tot aan mijn consultatie.
De arts onderzoekt mijn borsten, en bekijkt de foto's. Ze hebben blijkbaar voldoende informatie uit de onderzoeken van het Heilig Hart. We kunnen snel overgaan tot een afspraak met de chirurg, die dan gaat beslissen of de operatie borstsparend kan of niet. De afspraak kan morgen al, gelukkig!
Vandaag moeten er nog bloedafnames gebeuren (redelijk veel, omdat ik akkoord ging mee te doen aan een onderzoek van het weefsel. En dan kan ik terug naar huis.
Morgen gaan we dus meer weten! Eindelijk!
In de namiddag krijg ik nog telefoon van broer 2. Op de terugrit van hun weekendje Center Parks zouden ze nog even binnenspringen met de kleintjes. Zo lief! Het wordt een gezellige avond. Schoonzus pinkt een traantje weg als het over de operatie gaat.
Alles verloopt zeer vlot en professioneel, en toch hartelijk. Iedereen vindt de juiste toon. Ik vul ellenlange vragenlijsten in, en zo gaat de tijd snel tot aan mijn consultatie.
De arts onderzoekt mijn borsten, en bekijkt de foto's. Ze hebben blijkbaar voldoende informatie uit de onderzoeken van het Heilig Hart. We kunnen snel overgaan tot een afspraak met de chirurg, die dan gaat beslissen of de operatie borstsparend kan of niet. De afspraak kan morgen al, gelukkig!
Vandaag moeten er nog bloedafnames gebeuren (redelijk veel, omdat ik akkoord ging mee te doen aan een onderzoek van het weefsel. En dan kan ik terug naar huis.
Morgen gaan we dus meer weten! Eindelijk!
In de namiddag krijg ik nog telefoon van broer 2. Op de terugrit van hun weekendje Center Parks zouden ze nog even binnenspringen met de kleintjes. Zo lief! Het wordt een gezellige avond. Schoonzus pinkt een traantje weg als het over de operatie gaat.
Het weekend voor de borstkliniek
Gelukkig is er dit weekend veel gepland en gaat de tijd snel voorbij.
Ik krijg uiteindelijk toch mijn pa te pakken die verrassend goed reageert. Sinds de ziekte van mijn ma staat er bij hem een gelijksheidsteken tussen kanker en doodgaan. Nu zegt hij toch dat hij, sinds ma, niemand meer gehoord heeft die aan borstkanker is gestorven. Blij dat hij het redelijk opneemt.
Ook mijn schoonzus krijg ik te pakken, broer 1 zit namelijk in het buitenland voor het werk. Blij dat de meeste familieleden ingelicht zijn. Als ik volgende week, na de borstkliniek, wat meer concreet nieuws heb zal ik de rest van de vrienden en collega's inlichten.
Ik krijg uiteindelijk toch mijn pa te pakken die verrassend goed reageert. Sinds de ziekte van mijn ma staat er bij hem een gelijksheidsteken tussen kanker en doodgaan. Nu zegt hij toch dat hij, sinds ma, niemand meer gehoord heeft die aan borstkanker is gestorven. Blij dat hij het redelijk opneemt.
Ook mijn schoonzus krijg ik te pakken, broer 1 zit namelijk in het buitenland voor het werk. Blij dat de meeste familieleden ingelicht zijn. Als ik volgende week, na de borstkliniek, wat meer concreet nieuws heb zal ik de rest van de vrienden en collega's inlichten.
vrijdag 24 februari 2017
9 februari 2017: meer uitleg bij de huisarts
Ik zit in de wachtkamer bij de huisarts, en het duurt nogal lang. Ik vraag me af of het wel nut heeft, of ik nu wel iets wijzer zal worden... Waarschijnlijk moet ik toch wachten tot maandag, tot na de onderzoeken in de borstkliniek...
Eindelijk is het mijn beurt. De dokter verontschuldigt zich eerst voor de verwarring met de twee onderzoeken: eerst goed nieuws, dan slecht nieuws, maar ik neem haar niets kwalijk.
Ik vraag haar uitdrukkelijk om niets te verbloemen en alles bij naam te noemen.
En dan krijg ik toch een redelijk bevredigende uitleg. Het gaat om een Ductaal Carcinoom In Situ oftwel DCIS. Een soort voorstadium van borstkanker, dat heel goed te behandelen valt, meestal met een operatie en daarna bestraling. Ze legt mij uit dat er nu nog verder onderzoek nodig is in Gasthuisberg om te beslissen of het borstsparend kan of niet, en om te weten of het gezwel hormonenreceptief is of niet. Als het hormonenreceptief is kan er ook een hormonenbehandeling gestart worden, wat positief is.
Ok, hier kan ik mee leven. Dit klinkt absoluut te doen! Ik vraag aarzelend of er ook kans bestaat op chemo. Dat kan, dat hangt af van het onderzoek op het gezwel na de operatie, maar meestal is er alleen bestraling nodig. Ik moet er ook op rekenen dat ik een 3-tal maanden niet zal kunnen gaan werken. Ze zegt me ook dat ik het niet moet onderschatten, dat ik wel rationeel overkom maar dat je vroeg of laat toch een klap krijgt en het psychologisch moet verwerken. Een voltijdse job en een huishouden samen is al heel wat, als daar dan nog een bestraling bijkomt is dat dikwijls te veel, dus ze raadt aan om ziekteverlof op te nemen en niet te blijven werken tijdens de bestraling.
Ik ben blij dat ik toch al wat meer zicht heb op wat mij de komende maanden te wachten staat, want die onzekerheid maakt je toch wel knettergek!
Als ik buitenstap ben ik weer helemaal aan het trillen. Alle stress komt nu naar buiten. Ik bel naar manlief met het nieuws. Hij raadt mij aan om toch naar mijn pianoles te gaan, dat zal mij afleiden zegt hij. Voor mij lijkt het eerder net een stresske te veel, maar ik besluit toch te gaan, en kan wonderwel mijn gedachten verzetten. Lang leve de routine, lang leve de gewone gang van zaken, die houdt je recht!
's Avond licht ik de ladies in, die ontzet reageren, en ook de dochters. Ik probeer mijn broers en mij vader te pakken te krijgen, maar krijg alleen broer 2 vast. Hij schrikt zich ook te pletter. Amai, hoeveel mensen moet ik zo nog slecht nieuws brengen? Ik ken precies te veel mensen...
Eindelijk is het mijn beurt. De dokter verontschuldigt zich eerst voor de verwarring met de twee onderzoeken: eerst goed nieuws, dan slecht nieuws, maar ik neem haar niets kwalijk.
Ik vraag haar uitdrukkelijk om niets te verbloemen en alles bij naam te noemen.
En dan krijg ik toch een redelijk bevredigende uitleg. Het gaat om een Ductaal Carcinoom In Situ oftwel DCIS. Een soort voorstadium van borstkanker, dat heel goed te behandelen valt, meestal met een operatie en daarna bestraling. Ze legt mij uit dat er nu nog verder onderzoek nodig is in Gasthuisberg om te beslissen of het borstsparend kan of niet, en om te weten of het gezwel hormonenreceptief is of niet. Als het hormonenreceptief is kan er ook een hormonenbehandeling gestart worden, wat positief is.
Ok, hier kan ik mee leven. Dit klinkt absoluut te doen! Ik vraag aarzelend of er ook kans bestaat op chemo. Dat kan, dat hangt af van het onderzoek op het gezwel na de operatie, maar meestal is er alleen bestraling nodig. Ik moet er ook op rekenen dat ik een 3-tal maanden niet zal kunnen gaan werken. Ze zegt me ook dat ik het niet moet onderschatten, dat ik wel rationeel overkom maar dat je vroeg of laat toch een klap krijgt en het psychologisch moet verwerken. Een voltijdse job en een huishouden samen is al heel wat, als daar dan nog een bestraling bijkomt is dat dikwijls te veel, dus ze raadt aan om ziekteverlof op te nemen en niet te blijven werken tijdens de bestraling.
Ik ben blij dat ik toch al wat meer zicht heb op wat mij de komende maanden te wachten staat, want die onzekerheid maakt je toch wel knettergek!
Als ik buitenstap ben ik weer helemaal aan het trillen. Alle stress komt nu naar buiten. Ik bel naar manlief met het nieuws. Hij raadt mij aan om toch naar mijn pianoles te gaan, dat zal mij afleiden zegt hij. Voor mij lijkt het eerder net een stresske te veel, maar ik besluit toch te gaan, en kan wonderwel mijn gedachten verzetten. Lang leve de routine, lang leve de gewone gang van zaken, die houdt je recht!
's Avond licht ik de ladies in, die ontzet reageren, en ook de dochters. Ik probeer mijn broers en mij vader te pakken te krijgen, maar krijg alleen broer 2 vast. Hij schrikt zich ook te pletter. Amai, hoeveel mensen moet ik zo nog slecht nieuws brengen? Ik ken precies te veel mensen...
7 februari 2017: toch slecht nieuws
Het leven gaat weer zijn gewone gangetje. Héhé! Geen donkere gedachten meer...
's Avonds zit ik piano te spelen, als manlief me de telefoon komt brengen. De huisarts. Meteen schieten al mijn darmen in een knoop.
Blijkt nu dat ze gisteren de resultaten van de punctie (het vocht in de cyste) hadden doorgekregen, die dus positief waren, maar vandaag pas de resultaten van de biopsie (de wand van de cyste). De huisdokter kon ook nergens uit opmaken dat er 2 onderzoeken waren gebeurd. En de resultaten van de biopsie waren niet zo goed. Daar waren wat "slechte celletjes" in gevonden. O eufemismen, o omfloerste taal! Slechte celletjes...
De huisdokter was zo vrij geweest om al een afspraak voor mij te maken in de borstkliniek in Gasthuisberg, en ze raadt mij ook aan om nog eens bij haar in de praktijk langs te gaan, zodat ze alles beter kan uitleggen.
"Borstkliniek?", vraag ik, dus bij een oncoloog? "Ja, bij een oncoloog", zegt ze aarzelend. O eufemismen, o omfloerste taal...
Ik sta te trillen, er zitten tranen in mijn ogen, maar die komen er niet uit. Ik staar een aantal minuten voor mij uit. Manlief pakt mij vast... De wereld zinkt even weg.
En dan neemt de avondroutine het over. Jongens in bad en bed, onderstoppen, dikke knuffel. Ik wil dat ze hier (nog) niets van merken. Pas als ik weet waar ik aan toe ben zal ik hen inlichten.
's Avonds zit ik piano te spelen, als manlief me de telefoon komt brengen. De huisarts. Meteen schieten al mijn darmen in een knoop.
Blijkt nu dat ze gisteren de resultaten van de punctie (het vocht in de cyste) hadden doorgekregen, die dus positief waren, maar vandaag pas de resultaten van de biopsie (de wand van de cyste). De huisdokter kon ook nergens uit opmaken dat er 2 onderzoeken waren gebeurd. En de resultaten van de biopsie waren niet zo goed. Daar waren wat "slechte celletjes" in gevonden. O eufemismen, o omfloerste taal! Slechte celletjes...
De huisdokter was zo vrij geweest om al een afspraak voor mij te maken in de borstkliniek in Gasthuisberg, en ze raadt mij ook aan om nog eens bij haar in de praktijk langs te gaan, zodat ze alles beter kan uitleggen.
"Borstkliniek?", vraag ik, dus bij een oncoloog? "Ja, bij een oncoloog", zegt ze aarzelend. O eufemismen, o omfloerste taal...
Ik sta te trillen, er zitten tranen in mijn ogen, maar die komen er niet uit. Ik staar een aantal minuten voor mij uit. Manlief pakt mij vast... De wereld zinkt even weg.
En dan neemt de avondroutine het over. Jongens in bad en bed, onderstoppen, dikke knuffel. Ik wil dat ze hier (nog) niets van merken. Pas als ik weet waar ik aan toe ben zal ik hen inlichten.
6 februari: goed nieuws
De maandag gaat vlot voorbij, maar 's avonds begint het toch te kriebelen. Ik heb nog steeds niet gehoord van de huisarts, en neem dan toch zelf de telefoon vast om te bellen.
En ja, ze hebben goed nieuws, alles was goedaardig!
Vreemd toch, mijn reactie. Word ik niet verondersteld een gat in de lucht te springen? Ik reageer nogal apathisch. Ja, ik ben blij, maar zit toch ergens nog met een vreemd gevoel. Een late reactie op al die spanning misschien?
Ik informeer de ladies over de goede resultaten, en licht nu ook de volwassen (stief)dochters in over wat er de voorbije week allemaal is gebeurd. Ze reageren geschrokken en opgelucht.
En ja, ze hebben goed nieuws, alles was goedaardig!
Vreemd toch, mijn reactie. Word ik niet verondersteld een gat in de lucht te springen? Ik reageer nogal apathisch. Ja, ik ben blij, maar zit toch ergens nog met een vreemd gevoel. Een late reactie op al die spanning misschien?
Ik informeer de ladies over de goede resultaten, en licht nu ook de volwassen (stief)dochters in over wat er de voorbije week allemaal is gebeurd. Ze reageren geschrokken en opgelucht.
31 januari - 5 februari: wachten op de onderzoeksresultaten.
Ik ben redelijk gerustgesteld door wat de radiologe zei, en ga ervan uit dat het een goedaardige cyste is. Ik slaap redelijk goed en kan alles goed uit mijn hoofd zetten. Lang leve de dagelijkse routine! De kinderen moeten eten en huiswerk maken en naar hun activiteiten gebracht worden, er moeten boodschappen gedaan worden, lessen voorbereid en lessen gegeven, de was moet gedaan worden... Het is allemaal een zegen voor wie op medische resultaten wacht!
We zijn het trouwens wel gewoon: 10 jaar geleden met mijn ma, en een tweetal jaar geleden met de prostaatkanker van manlief. Het is nog steeds elke 3 maanden met een bang hartje de bloedresultaten afwachten. Gewoon verstand op nul en er zo weinig mogelijk aan denken...
Een deel van mijn gewone routine gaat toch niet door deze week, namelijk het sporten. Mijn borst ziet dik en blauw en geel door de punctie, en is ook wat pijnlijk. Een goede BH aantrekken zit er niet in...
Naarmate het weekend nadert begint dat ene zinnetje van de radiologe toch meer en meer weerklank te krijgen in mijn hersenen: "die dikke wand staat mij niet aan...". De twijfel steekt toch weer de kop op.
We zijn het trouwens wel gewoon: 10 jaar geleden met mijn ma, en een tweetal jaar geleden met de prostaatkanker van manlief. Het is nog steeds elke 3 maanden met een bang hartje de bloedresultaten afwachten. Gewoon verstand op nul en er zo weinig mogelijk aan denken...
Een deel van mijn gewone routine gaat toch niet door deze week, namelijk het sporten. Mijn borst ziet dik en blauw en geel door de punctie, en is ook wat pijnlijk. Een goede BH aantrekken zit er niet in...
Naarmate het weekend nadert begint dat ene zinnetje van de radiologe toch meer en meer weerklank te krijgen in mijn hersenen: "die dikke wand staat mij niet aan...". De twijfel steekt toch weer de kop op.
Maandag 30 januari: MAMMO EN ECHO
Ik ga rond 11 u naar de huisarts. Het is een huisartsenpraktijk, en normaal gezien maakt het mij niet uit bij wie ik ga, maar nu heb ik toch voor de vrouwelijke arts gekozen.
Ik leg uit wat er aan de hand is. Ze ziet aan mijn gezicht dat ik heel ongerust ben. Tiens, en ik die dacht dat ik kalm was, en alles onder controle had?
Ze stelt me enigszins gerust dat alles erop wijst dat het een goedaardige cyste is, maar dat we het toch goed kan controleren gezien mijn familiegeschiedenis, en ze versiert zowaar een afspraak voor een mammografie voor diezelfde dag! Ik kan haar wel kussen! Nog een dag langer wachten zou vreselijk geweest zijn...
In de namiddag ga ik dan naar het ziekenhuis voor een mammografie. Ik ben redelijk snel aan de beurt. Ik ben al vertrouwd met de efficiënte en empathische verpleegkundigen op de dienst, door mijn tweejaarlijks borstonderzoek.
Na de mammografie moet er nog een echo gebeuren, en daar moet ik langer op wachten. Gelukkig heb ik een goed boek bij (Remarkable creatures van Tracy Chevalier) en ik slaag er wonderwel in om me op het boek te concentreren. De meeste vrouwen in de wachtkamer zitten hier met hun moeder of partner. Ik ben alleen, maar dat vind ik niet erg, integendeel. Het maakt de stress draaglijker denk is. Manlief deed zijn consultaties ivm prostraatkanker ook steeds alleen. Iedereen is daarin blijkbaar anders.
Eindelijk ben ik aan de beurt voor de echo. Eerst de gezonde borst, dan de borst met de cyste. Ook mijn oksels worden grondig onderzocht, soms denk ik dat ze door mijn huid gaat wrijven!
De oksels en de rechterborst zijn ok, de knobbel in de linkerborst lijkt op een goedaardige cyste, gevuld met vocht. Waar de radiologe zich wel zorgen over maakt is de dikke wand van de cyste, en daarom wil ze een punctie doen en een biopsie.
Oeps! Bij het horen van die woorden gaat mijn stressniveau de hoogte in! Ik herinner me het vreselijke verhaal van de biopsie van mijn ma, die een halve beenhouwer van een radioloog getroffen had, die haar slordig verdoofd had zodat het een heel pijnlijke zaak was geworden.
Mijn radiologe beheerst haar werk blijkbaar veel beter. Ik voel amper iets. Eerst een punctie van het vocht, dan 3 biopsieën, en dan wordt de rest van het vocht weggenomen. Ze zegt me wel dat het vocht waarschijnlijk zal terugkeren doordat de wand nu geperforeerd is.
Ik mag de resultaten begin volgende week verwachten. Weer afwachten dus. Toch ben ik op een vreemde manier gerustgesteld. Ik ga nog boodschappen doen, en bij thuiskomst komt de reactie op de doorstane spanning. Mijn handen trillen helemaal. Ik doe mijn verhaal nog op whatsapp bij de ladies, om wat stoom af te laten, en geniet van een avondje TV in de zetel bij mijn ventjes. Mijn linkerborst wordt wakker en is pijnlijk, maar het valt wel mee, en met een Dafalgan val ik snel in slaap.
Ik leg uit wat er aan de hand is. Ze ziet aan mijn gezicht dat ik heel ongerust ben. Tiens, en ik die dacht dat ik kalm was, en alles onder controle had?
Ze stelt me enigszins gerust dat alles erop wijst dat het een goedaardige cyste is, maar dat we het toch goed kan controleren gezien mijn familiegeschiedenis, en ze versiert zowaar een afspraak voor een mammografie voor diezelfde dag! Ik kan haar wel kussen! Nog een dag langer wachten zou vreselijk geweest zijn...
In de namiddag ga ik dan naar het ziekenhuis voor een mammografie. Ik ben redelijk snel aan de beurt. Ik ben al vertrouwd met de efficiënte en empathische verpleegkundigen op de dienst, door mijn tweejaarlijks borstonderzoek.
Na de mammografie moet er nog een echo gebeuren, en daar moet ik langer op wachten. Gelukkig heb ik een goed boek bij (Remarkable creatures van Tracy Chevalier) en ik slaag er wonderwel in om me op het boek te concentreren. De meeste vrouwen in de wachtkamer zitten hier met hun moeder of partner. Ik ben alleen, maar dat vind ik niet erg, integendeel. Het maakt de stress draaglijker denk is. Manlief deed zijn consultaties ivm prostraatkanker ook steeds alleen. Iedereen is daarin blijkbaar anders.
Eindelijk ben ik aan de beurt voor de echo. Eerst de gezonde borst, dan de borst met de cyste. Ook mijn oksels worden grondig onderzocht, soms denk ik dat ze door mijn huid gaat wrijven!
De oksels en de rechterborst zijn ok, de knobbel in de linkerborst lijkt op een goedaardige cyste, gevuld met vocht. Waar de radiologe zich wel zorgen over maakt is de dikke wand van de cyste, en daarom wil ze een punctie doen en een biopsie.
Oeps! Bij het horen van die woorden gaat mijn stressniveau de hoogte in! Ik herinner me het vreselijke verhaal van de biopsie van mijn ma, die een halve beenhouwer van een radioloog getroffen had, die haar slordig verdoofd had zodat het een heel pijnlijke zaak was geworden.
Mijn radiologe beheerst haar werk blijkbaar veel beter. Ik voel amper iets. Eerst een punctie van het vocht, dan 3 biopsieën, en dan wordt de rest van het vocht weggenomen. Ze zegt me wel dat het vocht waarschijnlijk zal terugkeren doordat de wand nu geperforeerd is.
Ik mag de resultaten begin volgende week verwachten. Weer afwachten dus. Toch ben ik op een vreemde manier gerustgesteld. Ik ga nog boodschappen doen, en bij thuiskomst komt de reactie op de doorstane spanning. Mijn handen trillen helemaal. Ik doe mijn verhaal nog op whatsapp bij de ladies, om wat stoom af te laten, en geniet van een avondje TV in de zetel bij mijn ventjes. Mijn linkerborst wordt wakker en is pijnlijk, maar het valt wel mee, en met een Dafalgan val ik snel in slaap.
donderdag 23 februari 2017
28-29 januari 2017: het eerste weekend met...
Zaterdagmorgen 28 januari. Ik word al vroeg wakker door de wekker, vandaag ga ik namelijk shoppen in Antwerpen met enkele nichtjes van mij.
Direct gaat mijn hand weer naar mijn borst. Ja, HET zit er nog. Maar is het nu niet wat kleiner geworden? Ik voel en voel maar weet het niet.
Manlief en de zonen liggen nog in dromenland als ik naar het station vertrek. Ik vertel manlief dat ik weg ben, maar zeg voorlopig niets over mijn nare ontdekking.
De dag verloopt heel gezellig, met veel afleiding. Ik denk niet veel aan de knobbel en amuseer me goed. Maar telkens als ik naar het toilet ga, voel ik toch even. Is het nu kleiner of nog steeds hetzelfde?
's Avonds, na mijn thuiskomst, moet ik het toch met iemand delen. Ik neem manlief mee naar de badkamer en laat het hem zien en voelen. Hij schrikt ook van de grootte, en is boos dat ik ben gaan shoppen in plaats van naar de dokter te gaan. Maar welk verschil zou het uiteindelijk uitmaken?
Mijn regels breken door, misschien is HET morgen wel weg.
Ik breng een gezellige avond door met manlief en de jongens, en probeer er zo weinig mogelijk aan te denken.
Zondagmorgen 29 januari. Als ik wakker word check ik die borst natuurlijk meteen. Kleiner of niet? Hmm, ik raak er niet uit. Ik boek alvast een afspraak bij de huisarts. Als de knobbel morgen weg is kan ik die nog altijd annuleren.
Direct gaat mijn hand weer naar mijn borst. Ja, HET zit er nog. Maar is het nu niet wat kleiner geworden? Ik voel en voel maar weet het niet.
Manlief en de zonen liggen nog in dromenland als ik naar het station vertrek. Ik vertel manlief dat ik weg ben, maar zeg voorlopig niets over mijn nare ontdekking.
De dag verloopt heel gezellig, met veel afleiding. Ik denk niet veel aan de knobbel en amuseer me goed. Maar telkens als ik naar het toilet ga, voel ik toch even. Is het nu kleiner of nog steeds hetzelfde?
's Avonds, na mijn thuiskomst, moet ik het toch met iemand delen. Ik neem manlief mee naar de badkamer en laat het hem zien en voelen. Hij schrikt ook van de grootte, en is boos dat ik ben gaan shoppen in plaats van naar de dokter te gaan. Maar welk verschil zou het uiteindelijk uitmaken?
Mijn regels breken door, misschien is HET morgen wel weg.
Ik breng een gezellige avond door met manlief en de jongens, en probeer er zo weinig mogelijk aan te denken.
Zondagmorgen 29 januari. Als ik wakker word check ik die borst natuurlijk meteen. Kleiner of niet? Hmm, ik raak er niet uit. Ik boek alvast een afspraak bij de huisarts. Als de knobbel morgen weg is kan ik die nog altijd annuleren.
27 januari 2017: de ontdekking
Vrijdagnacht, 27 januari 2017, 2,30 u.
Ik word wakker om 2,30 u, zoals zo vaak, en draai me nog eens om. Daarbij glijdt mijn hand over mijn linkerborst, en plots ben ik klaarwakker. Daar zit iets! Een knobbel, en nog geen kleintje!
Meteen razen de meest vreselijke gedachten door mijn hoofd. De kinderen! 9 en 12! Hoe lang leeft je nog met borstkanker? 5 jaar zoals bij mijn ma? Dan zijn ze amper 14 en 17, veel te veel te jong om zonder mama te leven!
Ik spring uit bed en haal er het internet bij. Positief blijven. Ik google "goedaardig gezwel" maar word er niet veel wijzer van. Zit het nu los of niet, of is het de borst die meebeweegt? Is het goed afgelijnd? Knettergek word ik ervan.
Wanneer heb ik voor het laatst zelf mijn borsten onderzocht? Ik pijnig mijn hersenen maar weet het niet. Hoe kan dat nu dat ik zoiets groots nu pas opmerk? Of is het zo plots gekomen?
Een geruststellende gedachte is dat ik mijn regels moet krijgen. Dan kun je toch vanalles in je borst voelen, toch?
Ik besluit de negatieve gedachten te bannen. Nu is er toch niets dat ik kan doen. Ik lees nog een beetje en probeer de slaap weer te vatten, wat wonderwel lukt.
Ik word wakker om 2,30 u, zoals zo vaak, en draai me nog eens om. Daarbij glijdt mijn hand over mijn linkerborst, en plots ben ik klaarwakker. Daar zit iets! Een knobbel, en nog geen kleintje!
Meteen razen de meest vreselijke gedachten door mijn hoofd. De kinderen! 9 en 12! Hoe lang leeft je nog met borstkanker? 5 jaar zoals bij mijn ma? Dan zijn ze amper 14 en 17, veel te veel te jong om zonder mama te leven!
Ik spring uit bed en haal er het internet bij. Positief blijven. Ik google "goedaardig gezwel" maar word er niet veel wijzer van. Zit het nu los of niet, of is het de borst die meebeweegt? Is het goed afgelijnd? Knettergek word ik ervan.
Wanneer heb ik voor het laatst zelf mijn borsten onderzocht? Ik pijnig mijn hersenen maar weet het niet. Hoe kan dat nu dat ik zoiets groots nu pas opmerk? Of is het zo plots gekomen?
Een geruststellende gedachte is dat ik mijn regels moet krijgen. Dan kun je toch vanalles in je borst voelen, toch?
Ik besluit de negatieve gedachten te bannen. Nu is er toch niets dat ik kan doen. Ik lees nog een beetje en probeer de slaap weer te vatten, wat wonderwel lukt.
Abonneren op:
Posts (Atom)