Nu kan ik op school alles vertellen, zodat ze mijn vervanging kunnen regelen. Ons departementshoofd reageert heel begripvol en zegt dat ik me nergens zorgen moet over maken, dat zij wel zal zorgen dat het voor de studenten in orde komt.
Ook de collega's zijn nu allemaal op de hoogte. Het is druk in mijn bureau, iedereen wil langs komen voor een bemoedigend woordje. Ik krijg mijn werk niet meer gedaan... ;-)
In de leraarskamer word ik aangeklampt door een collega die 10 jaar geleden borstkanker had. Ze geeft me een dikke knuffel. Er komen nog collega's bijstaan die hetzelfde meemaakten. En ik hoor nog namen van collega's van wie ik het niet eens wist! Zoveel vrouwen die die diagnose krijgen! We kunnen op school al een zelfhulpgroep oprichten! Ze vertellen me dat ze allemaal die hormoontherapie volgen, waardoor ze dus in de menopauze zitten. Brr. Daar heb ik nu echt geen zin in, om doorhangende wangen te krijgen, dikker te worden, humeurig, opvliegers te hebben... Nu nog even niet aan denken...
De laatste week voor de krokusvakantie vertel ik het ook aan de studenten. Die vinden het blijkbaar jammer dat ze iemand anders gaan krijgen. Het klikte wel goed met mijn studenten dit jaar! De laatste les verrassen ze me met een reuzenkaart, bloemen en pralines. Ik ben enorm ontroerd!
De laatste schooldag heb ik het moeilijk. Ik rond alles netjes af en geef alles netjes door aan de collega's, maar er is nog geen vervanger. Het voelt alsof ik de studenten in de steek laat. Met een gevoel van weemoed verlaat ik de school. Toch helemaal anders dan het feestelijke gevoel dat ik anders heb voor de vakantie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten