Ik ben redelijk gerustgesteld door wat de radiologe zei, en ga ervan uit dat het een goedaardige cyste is. Ik slaap redelijk goed en kan alles goed uit mijn hoofd zetten. Lang leve de dagelijkse routine! De kinderen moeten eten en huiswerk maken en naar hun activiteiten gebracht worden, er moeten boodschappen gedaan worden, lessen voorbereid en lessen gegeven, de was moet gedaan worden... Het is allemaal een zegen voor wie op medische resultaten wacht!
We zijn het trouwens wel gewoon: 10 jaar geleden met mijn ma, en een tweetal jaar geleden met de prostaatkanker van manlief. Het is nog steeds elke 3 maanden met een bang hartje de bloedresultaten afwachten. Gewoon verstand op nul en er zo weinig mogelijk aan denken...
Een deel van mijn gewone routine gaat toch niet door deze week, namelijk het sporten. Mijn borst ziet dik en blauw en geel door de punctie, en is ook wat pijnlijk. Een goede BH aantrekken zit er niet in...
Naarmate het weekend nadert begint dat ene zinnetje van de radiologe toch meer en meer weerklank te krijgen in mijn hersenen: "die dikke wand staat mij niet aan...". De twijfel steekt toch weer de kop op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten