Ik zit in de wachtkamer bij de huisarts, en het duurt nogal lang. Ik vraag me af of het wel nut heeft, of ik nu wel iets wijzer zal worden... Waarschijnlijk moet ik toch wachten tot maandag, tot na de onderzoeken in de borstkliniek...
Eindelijk is het mijn beurt. De dokter verontschuldigt zich eerst voor de verwarring met de twee onderzoeken: eerst goed nieuws, dan slecht nieuws, maar ik neem haar niets kwalijk.
Ik vraag haar uitdrukkelijk om niets te verbloemen en alles bij naam te noemen.
En dan krijg ik toch een redelijk bevredigende uitleg. Het gaat om een Ductaal Carcinoom In Situ oftwel DCIS. Een soort voorstadium van borstkanker, dat heel goed te behandelen valt, meestal met een operatie en daarna bestraling. Ze legt mij uit dat er nu nog verder onderzoek nodig is in Gasthuisberg om te beslissen of het borstsparend kan of niet, en om te weten of het gezwel hormonenreceptief is of niet. Als het hormonenreceptief is kan er ook een hormonenbehandeling gestart worden, wat positief is.
Ok, hier kan ik mee leven. Dit klinkt absoluut te doen! Ik vraag aarzelend of er ook kans bestaat op chemo. Dat kan, dat hangt af van het onderzoek op het gezwel na de operatie, maar meestal is er alleen bestraling nodig. Ik moet er ook op rekenen dat ik een 3-tal maanden niet zal kunnen gaan werken. Ze zegt me ook dat ik het niet moet onderschatten, dat ik wel rationeel overkom maar dat je vroeg of laat toch een klap krijgt en het psychologisch moet verwerken. Een voltijdse job en een huishouden samen is al heel wat, als daar dan nog een bestraling bijkomt is dat dikwijls te veel, dus ze raadt aan om ziekteverlof op te nemen en niet te blijven werken tijdens de bestraling.
Ik ben blij dat ik toch al wat meer zicht heb op wat mij de komende maanden te wachten staat, want die onzekerheid maakt je toch wel knettergek!
Als ik buitenstap ben ik weer helemaal aan het trillen. Alle stress komt nu naar buiten. Ik bel naar manlief met het nieuws. Hij raadt mij aan om toch naar mijn pianoles te gaan, dat zal mij afleiden zegt hij. Voor mij lijkt het eerder net een stresske te veel, maar ik besluit toch te gaan, en kan wonderwel mijn gedachten verzetten. Lang leve de routine, lang leve de gewone gang van zaken, die houdt je recht!
's Avond licht ik de ladies in, die ontzet reageren, en ook de dochters. Ik probeer mijn broers en mij vader te pakken te krijgen, maar krijg alleen broer 2 vast. Hij schrikt zich ook te pletter. Amai, hoeveel mensen moet ik zo nog slecht nieuws brengen? Ik ken precies te veel mensen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten