Ik ga rond 11 u naar de huisarts. Het is een huisartsenpraktijk, en normaal gezien maakt het mij niet uit bij wie ik ga, maar nu heb ik toch voor de vrouwelijke arts gekozen.
Ik leg uit wat er aan de hand is. Ze ziet aan mijn gezicht dat ik heel ongerust ben. Tiens, en ik die dacht dat ik kalm was, en alles onder controle had?
Ze stelt me enigszins gerust dat alles erop wijst dat het een goedaardige cyste is, maar dat we het toch goed kan controleren gezien mijn familiegeschiedenis, en ze versiert zowaar een afspraak voor een mammografie voor diezelfde dag! Ik kan haar wel kussen! Nog een dag langer wachten zou vreselijk geweest zijn...
In de namiddag ga ik dan naar het ziekenhuis voor een mammografie. Ik ben redelijk snel aan de beurt. Ik ben al vertrouwd met de efficiënte en empathische verpleegkundigen op de dienst, door mijn tweejaarlijks borstonderzoek.
Na de mammografie moet er nog een echo gebeuren, en daar moet ik langer op wachten. Gelukkig heb ik een goed boek bij (Remarkable creatures van Tracy Chevalier) en ik slaag er wonderwel in om me op het boek te concentreren. De meeste vrouwen in de wachtkamer zitten hier met hun moeder of partner. Ik ben alleen, maar dat vind ik niet erg, integendeel. Het maakt de stress draaglijker denk is. Manlief deed zijn consultaties ivm prostraatkanker ook steeds alleen. Iedereen is daarin blijkbaar anders.
Eindelijk ben ik aan de beurt voor de echo. Eerst de gezonde borst, dan de borst met de cyste. Ook mijn oksels worden grondig onderzocht, soms denk ik dat ze door mijn huid gaat wrijven!
De oksels en de rechterborst zijn ok, de knobbel in de linkerborst lijkt op een goedaardige cyste, gevuld met vocht. Waar de radiologe zich wel zorgen over maakt is de dikke wand van de cyste, en daarom wil ze een punctie doen en een biopsie.
Oeps! Bij het horen van die woorden gaat mijn stressniveau de hoogte in! Ik herinner me het vreselijke verhaal van de biopsie van mijn ma, die een halve beenhouwer van een radioloog getroffen had, die haar slordig verdoofd had zodat het een heel pijnlijke zaak was geworden.
Mijn radiologe beheerst haar werk blijkbaar veel beter. Ik voel amper iets. Eerst een punctie van het vocht, dan 3 biopsieën, en dan wordt de rest van het vocht weggenomen. Ze zegt me wel dat het vocht waarschijnlijk zal terugkeren doordat de wand nu geperforeerd is.
Ik mag de resultaten begin volgende week verwachten. Weer afwachten dus. Toch ben ik op een vreemde manier gerustgesteld. Ik ga nog boodschappen doen, en bij thuiskomst komt de reactie op de doorstane spanning. Mijn handen trillen helemaal. Ik doe mijn verhaal nog op whatsapp bij de ladies, om wat stoom af te laten, en geniet van een avondje TV in de zetel bij mijn ventjes. Mijn linkerborst wordt wakker en is pijnlijk, maar het valt wel mee, en met een Dafalgan val ik snel in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten