De dag voor de operatie. Vannacht toch een uurtje wakker gelegen.
De vraag die ik me blijf stellen: heb ik nu wel "echt" kanker?
In mijn hoofd heb je pas "echt" kanker (gehad) als je een chemokuur moest doorstaan, en je haar bent kwijtgeweest. Dan pas kun je het serieus noemen.
In de borstkliniek die eerste keer wou ik me bijna verontschuldigen tegenover de "echte" kankerpatiënten die daar zaten. Sorry, ik ben hier maar voor een DCIS, ik heb maar een voorstadium.
Maar dan wordt het daar wel serieus aangepakt, compleet met een gesprek met de sociaal assistente, wat dan wel enorm deugd deed.
En dan krijg je 3 maanden ziekteverlof voorgeschreven, met de aanmaning het ernstig op te nemen, en dat de klap nog wel zal volgen.
Ga ik er dan te licht over? Probeer ik het te ontkennen?
En wat nu als mijn schildwachtklier aangetast is? Heb ik dan toch "echt" kanker?
Blijft heel surrealistisch: je voelt je kiplekker, en toch moet je geopereerd en behandeld worden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten