Het leven gaat weer zijn gewone gangetje. Héhé! Geen donkere gedachten meer...
's Avonds zit ik piano te spelen, als manlief me de telefoon komt brengen. De huisarts. Meteen schieten al mijn darmen in een knoop.
Blijkt nu dat ze gisteren de resultaten van de punctie (het vocht in de cyste) hadden doorgekregen, die dus positief waren, maar vandaag pas de resultaten van de biopsie (de wand van de cyste). De huisdokter kon ook nergens uit opmaken dat er 2 onderzoeken waren gebeurd. En de resultaten van de biopsie waren niet zo goed. Daar waren wat "slechte celletjes" in gevonden. O eufemismen, o omfloerste taal! Slechte celletjes...
De huisdokter was zo vrij geweest om al een afspraak voor mij te maken in de borstkliniek in Gasthuisberg, en ze raadt mij ook aan om nog eens bij haar in de praktijk langs te gaan, zodat ze alles beter kan uitleggen.
"Borstkliniek?", vraag ik, dus bij een oncoloog? "Ja, bij een oncoloog", zegt ze aarzelend. O eufemismen, o omfloerste taal...
Ik sta te trillen, er zitten tranen in mijn ogen, maar die komen er niet uit. Ik staar een aantal minuten voor mij uit. Manlief pakt mij vast... De wereld zinkt even weg.
En dan neemt de avondroutine het over. Jongens in bad en bed, onderstoppen, dikke knuffel. Ik wil dat ze hier (nog) niets van merken. Pas als ik weet waar ik aan toe ben zal ik hen inlichten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten