Zaterdagmorgen 28 januari. Ik word al vroeg wakker door de wekker, vandaag ga ik namelijk shoppen in Antwerpen met enkele nichtjes van mij.
Direct gaat mijn hand weer naar mijn borst. Ja, HET zit er nog. Maar is het nu niet wat kleiner geworden? Ik voel en voel maar weet het niet.
Manlief en de zonen liggen nog in dromenland als ik naar het station vertrek. Ik vertel manlief dat ik weg ben, maar zeg voorlopig niets over mijn nare ontdekking.
De dag verloopt heel gezellig, met veel afleiding. Ik denk niet veel aan de knobbel en amuseer me goed. Maar telkens als ik naar het toilet ga, voel ik toch even. Is het nu kleiner of nog steeds hetzelfde?
's Avonds, na mijn thuiskomst, moet ik het toch met iemand delen. Ik neem manlief mee naar de badkamer en laat het hem zien en voelen. Hij schrikt ook van de grootte, en is boos dat ik ben gaan shoppen in plaats van naar de dokter te gaan. Maar welk verschil zou het uiteindelijk uitmaken?
Mijn regels breken door, misschien is HET morgen wel weg.
Ik breng een gezellige avond door met manlief en de jongens, en probeer er zo weinig mogelijk aan te denken.
Zondagmorgen 29 januari. Als ik wakker word check ik die borst natuurlijk meteen. Kleiner of niet? Hmm, ik raak er niet uit. Ik boek alvast een afspraak bij de huisarts. Als de knobbel morgen weg is kan ik die nog altijd annuleren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten