Vrijdagnacht, 27 januari 2017, 2,30 u.
Ik word wakker om 2,30 u, zoals zo vaak, en draai me nog eens om. Daarbij glijdt mijn hand over mijn linkerborst, en plots ben ik klaarwakker. Daar zit iets! Een knobbel, en nog geen kleintje!
Meteen razen de meest vreselijke gedachten door mijn hoofd. De kinderen! 9 en 12! Hoe lang leeft je nog met borstkanker? 5 jaar zoals bij mijn ma? Dan zijn ze amper 14 en 17, veel te veel te jong om zonder mama te leven!
Ik spring uit bed en haal er het internet bij. Positief blijven. Ik google "goedaardig gezwel" maar word er niet veel wijzer van. Zit het nu los of niet, of is het de borst die meebeweegt? Is het goed afgelijnd? Knettergek word ik ervan.
Wanneer heb ik voor het laatst zelf mijn borsten onderzocht? Ik pijnig mijn hersenen maar weet het niet. Hoe kan dat nu dat ik zoiets groots nu pas opmerk? Of is het zo plots gekomen?
Een geruststellende gedachte is dat ik mijn regels moet krijgen. Dan kun je toch vanalles in je borst voelen, toch?
Ik besluit de negatieve gedachten te bannen. Nu is er toch niets dat ik kan doen. Ik lees nog een beetje en probeer de slaap weer te vatten, wat wonderwel lukt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten