Het herstel verloopt zeer voorspoedig, beter dan verwacht. 10 dagen na de operatie lukt het al om kleine huishoudelijke taakjes te doen, met de auto te rijden. Ik loop ook al zo goed als rechtop. Mijn gezondheidswandelingetjes worden altijd maar langer. En het slapen dat de eerste dagen thuis problematisch was, gaat ook altijd maar beter. Ik zal nog een echte rugslaper worden als het zo doorgaat 😀. Ik word door de weergoden ook getrakteerd op een nazomertje, wat het herstel natuurlijk ook bevordert 🌞
Op dag 14 na de operatie word ik weer in het ziekenhuis verwacht om de strips te verwijderen en de uiteinden van de draadjes. Het is minder pijnlijk dan gevreesd, en alles geneest optimaal... Nu die kleefstrips allemaal weg zijn (toch wel een meter op zijn minst 😉) trekt alles minder tegen en is mijn bewegingsvrijheid weer wat groter.
Ik heb ook nog een afspraak bij de oncoloog, voor de verdere therapiebespreking. Eerst wat goed nieuws: het weggenomen borstweefsel was allemaal ok! Er is nog steeds geen datum voor de verwijdering van de eierstokken en ze gaan opnieuw contact opnemen met de gynaecoloog hiervoor. Hopelijk lukt dit nog voor nieuwjaar...
Mijn volgende borstonderzoek wordt ook ingepland, binnen 3 maanden. Na de mastectomie is er geen mammografie meer nodig, maar wel nog een echo.
En dan de hormoonbehandeling: die moet blijkbaar veranderd worden na de verwijdering van de eierstokken. Dan moet ik overschakelen van Tamoxifen, wat ik nu gebruik en waarvan de bijwerkingen bij mij beperkt bleven, op Femara, waar ik al veel horrorverhalen over heb gehoord. Femara legt de productie van oestrogeen helemaal stil. Resultaat: zeer ernstige vapeurs, pijn in de gewrichten en botontkalking. Maar het zou wel een aantal procenten toevoegen aan mijn kans om niet te hervallen... 25% van de vrouwen heeft er weinig last van. We zullen wel zien wat het bij mij doet...
woensdag 18 oktober 2017
dinsdag 10 oktober 2017
Dag 5 en 6 en terug naar huis.
Dag 5 en 6 na de operatie verlopen voorspoedig. Ik kan weer beter eten, ik loop al wat rechter, ik slaap al wat platter (maar nog steeds slecht, zelfs met een slaappil slaap ik slecht). Op dag 5 gaat de vierde drain eruit, op dag 6 de vijfde! Wat is het fijn om weer draadloos te zijn 😁
Wat me nu ook begint te dagen is dat ik een heel nieuw lichaam heb. Tot nu toe ben ik niet zo heel erg bezig geweest met het esthetische aspect van de zaak, maar meer met het medische. Het is wel vreemd om in de spiegel te kijken en daar iets totaal anders te zien dan vorige week. Toch voelt het gek genoeg niet "vreemd" aan, het voelt zelfs al redelijk vertrouwd. Behalve de navel. Die is verplaatst, en als ik hem zou moeten aanwijzen met de ogen toe zou ik 5 cm te laag zitten.
De borsten zijn redelijk zacht en "van mij" hoewel ze wat kleiner zijn. Maar ze zijn nog niet overal even gevoelig. Als manlief me "tegen zijn gilet" trekt is het op enkele plaatsen een bizar gevoel.
Nooit had ik verwacht dat het resultaat zo kort na de operatie al zo presentabel zou zijn.
Op dag 6 kort na de middag mag ik naar huis. Om 15 u, zo goed als exact een week na ons vertrek naar het ziekenhuis, zijn we terug thuis! Het best case scenario 😁.
Het doet goed om thuis wat rond te lopen, en er is sowieso wat meer variatie dan in het ziekenhuis: verschillende soorten zetels, stoelen...
Manlief verstelt ons bed een beetje zodat het iets minder plat staat. Perfect gewoon! Alleen het slapen valt nog altijd niet mee, net als na mijn vorige operatie. Ik val niet snel in slaap, word heel vaak wakker (nu nog vaker door al die vapeurs) en word ook heel vroeg weer wakker (om 5 u alstemblieft!). Ook een stomme prikkelhoest bezorgt me wat pijn, maar voor de rest mag ik mijn pollekes kussen: weinig tot geen pijn, weinig tot geen hinder...
Wat me nu ook begint te dagen is dat ik een heel nieuw lichaam heb. Tot nu toe ben ik niet zo heel erg bezig geweest met het esthetische aspect van de zaak, maar meer met het medische. Het is wel vreemd om in de spiegel te kijken en daar iets totaal anders te zien dan vorige week. Toch voelt het gek genoeg niet "vreemd" aan, het voelt zelfs al redelijk vertrouwd. Behalve de navel. Die is verplaatst, en als ik hem zou moeten aanwijzen met de ogen toe zou ik 5 cm te laag zitten.
De borsten zijn redelijk zacht en "van mij" hoewel ze wat kleiner zijn. Maar ze zijn nog niet overal even gevoelig. Als manlief me "tegen zijn gilet" trekt is het op enkele plaatsen een bizar gevoel.
Nooit had ik verwacht dat het resultaat zo kort na de operatie al zo presentabel zou zijn.
Op dag 6 kort na de middag mag ik naar huis. Om 15 u, zo goed als exact een week na ons vertrek naar het ziekenhuis, zijn we terug thuis! Het best case scenario 😁.
Het doet goed om thuis wat rond te lopen, en er is sowieso wat meer variatie dan in het ziekenhuis: verschillende soorten zetels, stoelen...
Manlief verstelt ons bed een beetje zodat het iets minder plat staat. Perfect gewoon! Alleen het slapen valt nog altijd niet mee, net als na mijn vorige operatie. Ik val niet snel in slaap, word heel vaak wakker (nu nog vaker door al die vapeurs) en word ook heel vroeg weer wakker (om 5 u alstemblieft!). Ook een stomme prikkelhoest bezorgt me wat pijn, maar voor de rest mag ik mijn pollekes kussen: weinig tot geen pijn, weinig tot geen hinder...
zaterdag 7 oktober 2017
dag 3 en 4: een ander leven
Dag 3 begint met een goednieuwsshow: de dokters komen langs en 3 van de 5 drains mogen weg, de blaassonde mag weg en vooral: die pijnlijke halskatheter mag weg! Alles evolueert naar wens dus ik mag maandag naar huis, de zesde dag na de operatie 😊. Ik ben niet meer misselijk en mijn koorts is weg. Een totaal ander leven dus. Tijdens de verzorging bewonder ik mijn toch wel heel platte buik en de geslaagde borsten, hoewel ze tepelloos zijn. Het was het toch allemaal wel waard!
Plots heb ik een pak meer bewegingsvrijheid: ik kan zelf in en uit bed, ik kan rondlopen!!! Waw!!! De drains stoppen ze in een sexy lila schoudertasje 😉
Hoewel ik overdag niet geslapen heb kan ik de slaap maar moeilijk vatten. Een slaappil brengt niet veel soelaas en om half zes ben ik al weer klaarwakker ☹️
Op dag 4 mag er nog een drain uit. Nog twee te gaan! Dat komt in orde voor ik naar huis ga 😊.
Ik breid ook mijn wandelterritorium uit naar de gang, het voelt al redelijk stabiel aan. Rechtop lopen lukt wel niet door de te strakke buik. Het lijkt meer op een bejaarde of een neanderthaler die op stap is 😜. Ook plat liggen in bed is nog onmogelijk...
Dag 1 en dag 2 na de operatie
Zoals mij verteld was zijn de eerste dagen na de operatie geen lachertje. Niet dat ik pijn heb (alleen als ik hoest) maar wel doordat je zo lang in bed ligt en amper kunt bewegen.
De eerste dag doe ik nog veel microtukjes, en ondertussen luister ik naar de radio en beantwoord ik wat berichtjes. Maar doordat je je romp amper kunt bewegen kun je je niet echt comfortabel installeren. 's Middags krijg ik een beschuit en 's avonds een broodmaaltijd, maar echt veel honger heb ik nog niet. De oncologen vragen een bloedcontrole en op basis daarvan krijg ik een paar dagen weer een eunestaspuit om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te stimuleren, die nog steeds niet helemaal op peil zijn na de chemo. Er komt ook een kinesist langs om me te helpen bij mijn ademhaling. Blijkbaar is de ademhaling van veel patiënten na een operatie heel oppervlakkig en krijgen ze daardoor fluimen op de longen en soms zelfs longontsteking. Het is schrikwekkend als ik zie hoe weinig diep ik kan inademen. Oefenen geblazen 😉
De tweede dag word ik een uur aan een stuk gewassen en verzorgd. Het opzijrollen gaat al wat beter en mijn handinfuus mag weg. Het aftellen begint, het aantal kabels is aan het dalen. Binnenkort weer draadloos 😉. Wel voel ik me misselijk. Ik krijg er medicijnen voor maar slaag er toch niet goed in om te eten. Ik probeer iets naar binnen te wurmen om niet al te slap te worden. Mijn koorts stijgt ook tot 39°. Belabberd dus.
Ik mag wel eens gaan opzitten en dat lukt aardig, met de hulp van de handige verpleegsters. Het is zalig om eens recht te zitten, want ik krijg rugpijn van al dat liggen.
Dag 1 en 2 in een notendop: zwaar! Moeilijk om me voor te stellen dat iemand dit zou willen ondergaan alleen maar om grotere borsten te krijgen 😕
De eerste dag doe ik nog veel microtukjes, en ondertussen luister ik naar de radio en beantwoord ik wat berichtjes. Maar doordat je je romp amper kunt bewegen kun je je niet echt comfortabel installeren. 's Middags krijg ik een beschuit en 's avonds een broodmaaltijd, maar echt veel honger heb ik nog niet. De oncologen vragen een bloedcontrole en op basis daarvan krijg ik een paar dagen weer een eunestaspuit om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te stimuleren, die nog steeds niet helemaal op peil zijn na de chemo. Er komt ook een kinesist langs om me te helpen bij mijn ademhaling. Blijkbaar is de ademhaling van veel patiënten na een operatie heel oppervlakkig en krijgen ze daardoor fluimen op de longen en soms zelfs longontsteking. Het is schrikwekkend als ik zie hoe weinig diep ik kan inademen. Oefenen geblazen 😉
De tweede dag word ik een uur aan een stuk gewassen en verzorgd. Het opzijrollen gaat al wat beter en mijn handinfuus mag weg. Het aftellen begint, het aantal kabels is aan het dalen. Binnenkort weer draadloos 😉. Wel voel ik me misselijk. Ik krijg er medicijnen voor maar slaag er toch niet goed in om te eten. Ik probeer iets naar binnen te wurmen om niet al te slap te worden. Mijn koorts stijgt ook tot 39°. Belabberd dus.
Ik mag wel eens gaan opzitten en dat lukt aardig, met de hulp van de handige verpleegsters. Het is zalig om eens recht te zitten, want ik krijg rugpijn van al dat liggen.
Dag 1 en 2 in een notendop: zwaar! Moeilijk om me voor te stellen dat iemand dit zou willen ondergaan alleen maar om grotere borsten te krijgen 😕
Dubbele borstamputatie en -reconstructie
De grote dag van de operatie komt dichterbij en het genieten van de behandelingloze weken slaat steeds vaker om in paniek/stress/angst. Gelukkig is het lekker druk (veel feestjes, gasten en bezoekjes), valt er nog keiveel te regelen voor ik het huishouden voor een 4-tal weken aan anderen kan overlaten, en zorgt het sporten voor ontspanning. Vroeger dan gepland, reeds de vrijdag voor de operatie, loop ik voor het eerst in 7 maanden weer 5 km. De dag voor de operatie doe ik dat nog eens over maar nu in het bos met hellingen, en ook dat lukt goed. Nu ben ik er klaar voor, mijn deel is gedaan, voor de rest moet ik me nu overgeven aan de bekwame handen van de dokters...
We komen om 16 u in het ziekenhuis aan voor de pre-op: scheren en ... een lavement! Ik ben weer een ervaring rijker 🙃
Dan is het afscheid nemen van manlief en de nacht zo goed mogelijk doorkomen. Ik ben wonderlijk rustig, maar aanvaard toch de slaappil 's avonds en de kalmeerpil 's morgens. Ik word gelukkig regelrecht de operatiezaal ingereden (vorige keer lag ik nog een hele tijd voor de zaal te wachten, en dan word je pas nerveus). Ik moet rechtstaan en de professor tekent alles af met een zwarte stift, net zoals op TV 😃. Dan moet ik gaan liggen en word ik in slaap gebracht.
Ik word wakker om 19u45 en manlief staat in het deurgat! Zo fijn, wakker worden met een bekend gezicht! Alles is volgens het boekje verlopen: ze hadden hem gezegd om kwart voor acht te komen en dat is effectief het uur waarop ik wakker werd.
Na 15 minuten moet manlief alweer vertrekken, en dan begint de langste nacht van mijn leven. Ik dommel af en toe wel in door de morfine, en word dan wakker met het gevoel dat ik minstens twee uur heb geslapen. Een blik op de klok vertelt me dan dat er toch al wel weer 5 minuten voorbij zijn 😬
Pijn heb ik totaal niet, toch niet aan buik of borsten. Het vervelendste is de halskatheter voor de pijnstilling, die doet zo'n pijn dat ik mijn hoofd amper kan bewegen. Benen bewegen gaat, linkerarm ook, rechterarm doet veel pijn. De romp is bewegingsloos. Ik heb wel een zwaar, pijnlijk gevoel op mijn borstbeen maar dat trekt weg in de loop van de nacht.
En dan al die draden: 2 drains in de borst, 3 in de buik. Een halskatheter voor de pijnbestrijding. Een blaassonde. 2 infusen in de hand. Zuurstof in de neus, en een dopje op de vinger om het zuurstofpeil te controleren!
Om de twee uur wordt de borst gecontroleerd met een doppler, een soort echo om te kijken of de getransplanteerde aders een goede bloedstroom hebben. Dat zal zo een dag of 3 doorgaan.
In de loop van de nacht stijgt mijn koorts tot 39° en krijg ik antibiotica. Ik heb ook een vervelende hoest, en hoesten doet natuurlijk pijn. Ze leren me hoe je je buik dan moet vasthouden.
Na een tijdje worden mijn armen al wat beweeglijker en ik kan gelukkig wat tv kijken, en af en toe op een vochtig doekje zuigen (ik mag nog niet eten of drinken). En zelfs aan de langste nacht komt ooit een einde, minuut per minuut. Alles ziet er zeer goed uit en ik mag naar de kamer, maar eerst krijg ik nog een uitgebreide wasbeurt op bed. Ik moet daarvoor op mijn zij rollen wat me een mission impossible lijkt, maar de engelachtige verpleegsters begeleiden dat stap per stap en het lukt vlotjes. Nu naar de kamer, waar ik een hele tijd zoet ben met het beantwoorden van allerlei berichtjes 😊
We komen om 16 u in het ziekenhuis aan voor de pre-op: scheren en ... een lavement! Ik ben weer een ervaring rijker 🙃
Dan is het afscheid nemen van manlief en de nacht zo goed mogelijk doorkomen. Ik ben wonderlijk rustig, maar aanvaard toch de slaappil 's avonds en de kalmeerpil 's morgens. Ik word gelukkig regelrecht de operatiezaal ingereden (vorige keer lag ik nog een hele tijd voor de zaal te wachten, en dan word je pas nerveus). Ik moet rechtstaan en de professor tekent alles af met een zwarte stift, net zoals op TV 😃. Dan moet ik gaan liggen en word ik in slaap gebracht.
Ik word wakker om 19u45 en manlief staat in het deurgat! Zo fijn, wakker worden met een bekend gezicht! Alles is volgens het boekje verlopen: ze hadden hem gezegd om kwart voor acht te komen en dat is effectief het uur waarop ik wakker werd.
Na 15 minuten moet manlief alweer vertrekken, en dan begint de langste nacht van mijn leven. Ik dommel af en toe wel in door de morfine, en word dan wakker met het gevoel dat ik minstens twee uur heb geslapen. Een blik op de klok vertelt me dan dat er toch al wel weer 5 minuten voorbij zijn 😬
Pijn heb ik totaal niet, toch niet aan buik of borsten. Het vervelendste is de halskatheter voor de pijnstilling, die doet zo'n pijn dat ik mijn hoofd amper kan bewegen. Benen bewegen gaat, linkerarm ook, rechterarm doet veel pijn. De romp is bewegingsloos. Ik heb wel een zwaar, pijnlijk gevoel op mijn borstbeen maar dat trekt weg in de loop van de nacht.
En dan al die draden: 2 drains in de borst, 3 in de buik. Een halskatheter voor de pijnbestrijding. Een blaassonde. 2 infusen in de hand. Zuurstof in de neus, en een dopje op de vinger om het zuurstofpeil te controleren!
Om de twee uur wordt de borst gecontroleerd met een doppler, een soort echo om te kijken of de getransplanteerde aders een goede bloedstroom hebben. Dat zal zo een dag of 3 doorgaan.
In de loop van de nacht stijgt mijn koorts tot 39° en krijg ik antibiotica. Ik heb ook een vervelende hoest, en hoesten doet natuurlijk pijn. Ze leren me hoe je je buik dan moet vasthouden.
Na een tijdje worden mijn armen al wat beweeglijker en ik kan gelukkig wat tv kijken, en af en toe op een vochtig doekje zuigen (ik mag nog niet eten of drinken). En zelfs aan de langste nacht komt ooit een einde, minuut per minuut. Alles ziet er zeer goed uit en ik mag naar de kamer, maar eerst krijg ik nog een uitgebreide wasbeurt op bed. Ik moet daarvoor op mijn zij rollen wat me een mission impossible lijkt, maar de engelachtige verpleegsters begeleiden dat stap per stap en het lukt vlotjes. Nu naar de kamer, waar ik een hele tijd zoet ben met het beantwoorden van allerlei berichtjes 😊
Abonneren op:
Posts (Atom)