Zoals mij verteld was zijn de eerste dagen na de operatie geen lachertje. Niet dat ik pijn heb (alleen als ik hoest) maar wel doordat je zo lang in bed ligt en amper kunt bewegen.
De eerste dag doe ik nog veel microtukjes, en ondertussen luister ik naar de radio en beantwoord ik wat berichtjes. Maar doordat je je romp amper kunt bewegen kun je je niet echt comfortabel installeren. 's Middags krijg ik een beschuit en 's avonds een broodmaaltijd, maar echt veel honger heb ik nog niet. De oncologen vragen een bloedcontrole en op basis daarvan krijg ik een paar dagen weer een eunestaspuit om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te stimuleren, die nog steeds niet helemaal op peil zijn na de chemo. Er komt ook een kinesist langs om me te helpen bij mijn ademhaling. Blijkbaar is de ademhaling van veel patiënten na een operatie heel oppervlakkig en krijgen ze daardoor fluimen op de longen en soms zelfs longontsteking. Het is schrikwekkend als ik zie hoe weinig diep ik kan inademen. Oefenen geblazen 😉
De tweede dag word ik een uur aan een stuk gewassen en verzorgd. Het opzijrollen gaat al wat beter en mijn handinfuus mag weg. Het aftellen begint, het aantal kabels is aan het dalen. Binnenkort weer draadloos 😉. Wel voel ik me misselijk. Ik krijg er medicijnen voor maar slaag er toch niet goed in om te eten. Ik probeer iets naar binnen te wurmen om niet al te slap te worden. Mijn koorts stijgt ook tot 39°. Belabberd dus.
Ik mag wel eens gaan opzitten en dat lukt aardig, met de hulp van de handige verpleegsters. Het is zalig om eens recht te zitten, want ik krijg rugpijn van al dat liggen.
Dag 1 en 2 in een notendop: zwaar! Moeilijk om me voor te stellen dat iemand dit zou willen ondergaan alleen maar om grotere borsten te krijgen 😕
Geen opmerkingen:
Een reactie posten