De grote dag van de operatie komt dichterbij en het genieten van de behandelingloze weken slaat steeds vaker om in paniek/stress/angst. Gelukkig is het lekker druk (veel feestjes, gasten en bezoekjes), valt er nog keiveel te regelen voor ik het huishouden voor een 4-tal weken aan anderen kan overlaten, en zorgt het sporten voor ontspanning. Vroeger dan gepland, reeds de vrijdag voor de operatie, loop ik voor het eerst in 7 maanden weer 5 km. De dag voor de operatie doe ik dat nog eens over maar nu in het bos met hellingen, en ook dat lukt goed. Nu ben ik er klaar voor, mijn deel is gedaan, voor de rest moet ik me nu overgeven aan de bekwame handen van de dokters...
We komen om 16 u in het ziekenhuis aan voor de pre-op: scheren en ... een lavement! Ik ben weer een ervaring rijker 🙃
Dan is het afscheid nemen van manlief en de nacht zo goed mogelijk doorkomen. Ik ben wonderlijk rustig, maar aanvaard toch de slaappil 's avonds en de kalmeerpil 's morgens. Ik word gelukkig regelrecht de operatiezaal ingereden (vorige keer lag ik nog een hele tijd voor de zaal te wachten, en dan word je pas nerveus). Ik moet rechtstaan en de professor tekent alles af met een zwarte stift, net zoals op TV 😃. Dan moet ik gaan liggen en word ik in slaap gebracht.
Ik word wakker om 19u45 en manlief staat in het deurgat! Zo fijn, wakker worden met een bekend gezicht! Alles is volgens het boekje verlopen: ze hadden hem gezegd om kwart voor acht te komen en dat is effectief het uur waarop ik wakker werd.
Na 15 minuten moet manlief alweer vertrekken, en dan begint de langste nacht van mijn leven. Ik dommel af en toe wel in door de morfine, en word dan wakker met het gevoel dat ik minstens twee uur heb geslapen. Een blik op de klok vertelt me dan dat er toch al wel weer 5 minuten voorbij zijn 😬
Pijn heb ik totaal niet, toch niet aan buik of borsten. Het vervelendste is de halskatheter voor de pijnstilling, die doet zo'n pijn dat ik mijn hoofd amper kan bewegen. Benen bewegen gaat, linkerarm ook, rechterarm doet veel pijn. De romp is bewegingsloos. Ik heb wel een zwaar, pijnlijk gevoel op mijn borstbeen maar dat trekt weg in de loop van de nacht.
En dan al die draden: 2 drains in de borst, 3 in de buik. Een halskatheter voor de pijnbestrijding. Een blaassonde. 2 infusen in de hand. Zuurstof in de neus, en een dopje op de vinger om het zuurstofpeil te controleren!
Om de twee uur wordt de borst gecontroleerd met een doppler, een soort echo om te kijken of de getransplanteerde aders een goede bloedstroom hebben. Dat zal zo een dag of 3 doorgaan.
In de loop van de nacht stijgt mijn koorts tot 39° en krijg ik antibiotica. Ik heb ook een vervelende hoest, en hoesten doet natuurlijk pijn. Ze leren me hoe je je buik dan moet vasthouden.
Na een tijdje worden mijn armen al wat beweeglijker en ik kan gelukkig wat tv kijken, en af en toe op een vochtig doekje zuigen (ik mag nog niet eten of drinken). En zelfs aan de langste nacht komt ooit een einde, minuut per minuut. Alles ziet er zeer goed uit en ik mag naar de kamer, maar eerst krijg ik nog een uitgebreide wasbeurt op bed. Ik moet daarvoor op mijn zij rollen wat me een mission impossible lijkt, maar de engelachtige verpleegsters begeleiden dat stap per stap en het lukt vlotjes. Nu naar de kamer, waar ik een hele tijd zoet ben met het beantwoorden van allerlei berichtjes 😊
Geen opmerkingen:
Een reactie posten