Ode aan de energie!

Zo fijn om 's morgens op te staan en de energie door je lijf te voelen stromen!
Ik geniet ervan dat ik de fut heb om plannen te maken, te kokkerellen, in de tuin te werken, te wandelen...
Het voelt fantastisch om tijdens het avondeten nog interesse te hebben in de verhalen van man en kinderen, om ook na het avondeten nog kwiek door het huis te stappen en recht te veren uit de zetel...
Energie zorgt voor optimisme, doet zingen en dansen!
Energie was vroeger evident, en voelt nu aan als een privilege.
Er nog even van profiteren, want volgende week gaat de energiekraan weer (even) dicht...
😎😎😎

chemo 3: vermoeidheid begint door te wegen

Chemo 3 alweer. In het ziekenhuis verloopt alles vlot. Zoals vorige keer verdwijnt mijn eetlust al bij de baxter met cyclofosfamide (klinkt eigenlijk als onkruidverdelger) maar ik heb mijn eigen slaatje mee zodat ik de boterhammen met soep van het ziekenhuis niet moet verorberen. Ik heb ook mijn eigen waterijsjes mee om mijn mond af te koelen tijdens de rode cocktail, maar mijn maag speelt op bij de gedachte eraan. Ik kan het verhelpen met een primperaan en slaag erin het ijs een uur in de mond te houden, maar ik vrees dat dat volgende keer niet meer zal lukken😒
's Avonds thuis ben ik weer heel misselijk, maar iets minder erg dan vorige keer.
Dag 1 na de chemo verloopt betrekkelijk goed, doordat het nu niet meer in het weekend valt slaag ik erin meer te rusten. Wat deze keer wel heel moeilijk is, is dingen vinden die ik kan eten of drinken. Ik heb wel honger of dorst, maar kan niet goed iets bedenken wat ik kan eten of drinken met smaak. Wat mij bij de vorige 2 beurten goed beviel, bijvoorbeeld water met limoensiroop, doet me nu kokhalzen.
De cortisonepillen, waar ik de vorige keren heel hyper van werd, hebben deze keer minder effect. Ik kan veel beter slapen en hoef de nacht niet meer door te brengen in het gezelschap van Dokter House 😉.
Dag 2 en 3 begin ik te begrijpen waarom ik het hypereffect van de cortisone niet voel: ik ben gewoon totaal uitgeput. 's Morgens sta ik op en ik kan direct weer in slaap vallen in de zetel. Dit is dus waar ik bang voor ben geweest: het totale gebrek aan energie, wat heel deprimerend werkt. Ik besluit naar mijn lichaam te luisteren (daar gaan we weer 😏) en 's morgens rust ik goed uit zodat ik in de namiddag wat energie heb voor een wandeling, om de jongens rond te rijden en om wat eten op tafel te zetten. Maar het vergt enorm veel wilskracht om die zetel uit te komen, en na het avondeten droom ik al direct weer van mijn bed, ik moet me beheersen om al niet voor de jongens te gaan slapen 😴😴😴.
Hoopvol begin ik aan dag 4, maar het lijkt weer hetzelfde: totaal futloos. Pfft. De moed zakt me wel in de schoenen nu. Maar kijk, in de late voormiddag begint mijn hoofd toch weer op te klaren! Zalig! Ik begin met plezier wat op te rommelen in huis, vertoon weer interesse in de tuin, neem mijn mails door, heb weer zin om dingen te ondernemen. Alleen de eet- en drinklust laten het nog afweten. Dat zal ongetwijfeld morgen wel gaan komen!
Chemo 3 dus doorstaan. Nu schiet er nog maar 1 zware meer over, waar ik nu wel als een berg tegen opzie 😞. Maar nu genieten van mijn "goede week"!

Herfst op mijn hoofd!

Mijn haar begint nu in grote bossen uit te vallen. Wat me het meeste stoort is dat het een ongelooflijke troep veroorzaakt: onder de douche, op je handdoek, in de lavabo, op je hoofdkussen... Overal van die prikkende, plakkende, jeukende haartjes... En je krijgt die niet gemakkelijk weg. Bah!
Ik zie het niet zitten om dat nog een paar dagen te ondergaan en besluit het er allemaal af te scheren. En vreemd genoeg is het een opluchting! Het ziet er wel niet uit: kale plekken afgewisseld met stoppelvelden. Ik lijk nog niet echt op Sinead O'connor, maar dat zal alleen maar beter worden als alles volledig glad is 😀. Ik voel me best wel goed met mijn sjaaltjes. Weer een horde genomen, en dat ging makkelijker dan ik dacht!
Ik hoop echter wel dat mijn wenkbrauwen en vooral mijn wimpers blijven staan... Duimen maar!

chemo twee doorstaan!

Op vrijdag 28 april krijg ik mijn tweede chemo. Deze keer heb ik geen kamer met een bed, maar wel een zeteltje. De draadjes van mijn extra incisie en van de poortkatheter worden verwijderd. Het litteken van de extra incisie is amper te zien, gelukkig. Er wordt bloed afgenomen om te kijken of mijn witte en rode bloedlichaampjes ok zijn en of ik chemo "mag" hebben. Een uur later krijg ik de resultaten: alles ok. Nog een half uur later begint het spoelen en daarna de cyclofosfamide. Hoewel ik honger heb, smaakt het eten van het ziekenhuis me absoluut niet (soep met boterhammen), ik krijg het brood echt niet binnen en laat bijna alles liggen. De chocomousse trekt me wel aan en die werk ik wel weg, stom genoeg zal later blijken 😒.
Ik verbroeder met een schattig ouder koppel naast mij, Limburgers. Zij kreeg 25 jaar geleden al borstkanker, en heeft nu een ander soort, aan haar andere borst... Kanker laat je blijkbaar nooit meer los...
Nog een spoeling en dan is het de beurt aan de fameuze rode cocktail met ijsblokken: de epirubicine. Deze keer heb ik zelfgemaakte ijslollies meegebracht, want alleen al de gedachte aan de waterijsblokken deed me kokhalzen.
Nog even naspoelen, en ik mag weg uit het ziekenhuis, op een fatsoenlijk uur (half drie).
Al bij thuiskomst voel ik me duidelijk minder goed dan vorige keer. Mijn lichaam reageert sneller op de chemische troep. Rond een uur of 5 begin ik al groen te zien, en de medicatie haalt niet veel uit. Op ons kleine verjaardagsfeestje voor manlief ben ik een toeschouwer van op de zijlijn: lijfelijk aanwezig 😒.
Vlak voor het naar bed gaan ligt alles eruit (dat verdomde chocomousseke toch!) en voel ik me stukken beter...
De tweede en derde dag verlopen gelukkig beter, een beetje gelijklopend met de eerste keer: ik neem de medicatie op tijd, en de misselijkheid blijft onder controle. Ik geniet min of meer van het weekend, het bezoek en het mooie weer, en kan ook kleine beetjes eten en drinken. Een groot nadeel van de cortisonemedicatie: je wordt er ongelooflijk hyper van. 's Nachts word ik dan wakker met snelbonzend hart en kan ik niet meer slapen. Gelukkig staan er voldoende afleveringen van Dokter House op de digicorder 😉.
De vierde dag heb ik de medicatie niet meer nodig, en dan slaat de vermoeidheid toe door het nachtelijke bingewatchen😐. Net zoals vorige keer maakt de constipatie plaats voor darmkrampen, en net zoals vorige keer krijg ik ook botpijn  door mijn spuit om de witte bloedcellen te stimuleren. Het begint vertrouwd aan te voelen.
Ook de tweede chemokuur al bij al goed doorstaan, zo zijn we al aan de helft van de "nijdige" chemo! Nog "maar" twee te gaan 😊(en daarna nog 12 andere...)