Chemo 3 alweer. In het ziekenhuis verloopt alles vlot. Zoals vorige keer verdwijnt mijn eetlust al bij de baxter met cyclofosfamide (klinkt eigenlijk als onkruidverdelger) maar ik heb mijn eigen slaatje mee zodat ik de boterhammen met soep van het ziekenhuis niet moet verorberen. Ik heb ook mijn eigen waterijsjes mee om mijn mond af te koelen tijdens de rode cocktail, maar mijn maag speelt op bij de gedachte eraan. Ik kan het verhelpen met een primperaan en slaag erin het ijs een uur in de mond te houden, maar ik vrees dat dat volgende keer niet meer zal lukken😒
's Avonds thuis ben ik weer heel misselijk, maar iets minder erg dan vorige keer.
Dag 1 na de chemo verloopt betrekkelijk goed, doordat het nu niet meer in het weekend valt slaag ik erin meer te rusten. Wat deze keer wel heel moeilijk is, is dingen vinden die ik kan eten of drinken. Ik heb wel honger of dorst, maar kan niet goed iets bedenken wat ik kan eten of drinken met smaak. Wat mij bij de vorige 2 beurten goed beviel, bijvoorbeeld water met limoensiroop, doet me nu kokhalzen.
De cortisonepillen, waar ik de vorige keren heel hyper van werd, hebben deze keer minder effect. Ik kan veel beter slapen en hoef de nacht niet meer door te brengen in het gezelschap van Dokter House 😉.
Dag 2 en 3 begin ik te begrijpen waarom ik het hypereffect van de cortisone niet voel: ik ben gewoon totaal uitgeput. 's Morgens sta ik op en ik kan direct weer in slaap vallen in de zetel. Dit is dus waar ik bang voor ben geweest: het totale gebrek aan energie, wat heel deprimerend werkt. Ik besluit naar mijn lichaam te luisteren (daar gaan we weer 😏) en 's morgens rust ik goed uit zodat ik in de namiddag wat energie heb voor een wandeling, om de jongens rond te rijden en om wat eten op tafel te zetten. Maar het vergt enorm veel wilskracht om die zetel uit te komen, en na het avondeten droom ik al direct weer van mijn bed, ik moet me beheersen om al niet voor de jongens te gaan slapen 😴😴😴.
Hoopvol begin ik aan dag 4, maar het lijkt weer hetzelfde: totaal futloos. Pfft. De moed zakt me wel in de schoenen nu. Maar kijk, in de late voormiddag begint mijn hoofd toch weer op te klaren! Zalig! Ik begin met plezier wat op te rommelen in huis, vertoon weer interesse in de tuin, neem mijn mails door, heb weer zin om dingen te ondernemen. Alleen de eet- en drinklust laten het nog afweten. Dat zal ongetwijfeld morgen wel gaan komen!
Chemo 3 dus doorstaan. Nu schiet er nog maar 1 zware meer over, waar ik nu wel als een berg tegen opzie 😞. Maar nu genieten van mijn "goede week"!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten