Op vrijdag 28 april krijg ik mijn tweede chemo. Deze keer heb ik geen kamer met een bed, maar wel een zeteltje. De draadjes van mijn extra incisie en van de poortkatheter worden verwijderd. Het litteken van de extra incisie is amper te zien, gelukkig. Er wordt bloed afgenomen om te kijken of mijn witte en rode bloedlichaampjes ok zijn en of ik chemo "mag" hebben. Een uur later krijg ik de resultaten: alles ok. Nog een half uur later begint het spoelen en daarna de cyclofosfamide. Hoewel ik honger heb, smaakt het eten van het ziekenhuis me absoluut niet (soep met boterhammen), ik krijg het brood echt niet binnen en laat bijna alles liggen. De chocomousse trekt me wel aan en die werk ik wel weg, stom genoeg zal later blijken 😒.
Ik verbroeder met een schattig ouder koppel naast mij, Limburgers. Zij kreeg 25 jaar geleden al borstkanker, en heeft nu een ander soort, aan haar andere borst... Kanker laat je blijkbaar nooit meer los...
Nog een spoeling en dan is het de beurt aan de fameuze rode cocktail met ijsblokken: de epirubicine. Deze keer heb ik zelfgemaakte ijslollies meegebracht, want alleen al de gedachte aan de waterijsblokken deed me kokhalzen.
Nog even naspoelen, en ik mag weg uit het ziekenhuis, op een fatsoenlijk uur (half drie).
Al bij thuiskomst voel ik me duidelijk minder goed dan vorige keer. Mijn lichaam reageert sneller op de chemische troep. Rond een uur of 5 begin ik al groen te zien, en de medicatie haalt niet veel uit. Op ons kleine verjaardagsfeestje voor manlief ben ik een toeschouwer van op de zijlijn: lijfelijk aanwezig 😒.
Vlak voor het naar bed gaan ligt alles eruit (dat verdomde chocomousseke toch!) en voel ik me stukken beter...
De tweede en derde dag verlopen gelukkig beter, een beetje gelijklopend met de eerste keer: ik neem de medicatie op tijd, en de misselijkheid blijft onder controle. Ik geniet min of meer van het weekend, het bezoek en het mooie weer, en kan ook kleine beetjes eten en drinken. Een groot nadeel van de cortisonemedicatie: je wordt er ongelooflijk hyper van. 's Nachts word ik dan wakker met snelbonzend hart en kan ik niet meer slapen. Gelukkig staan er voldoende afleveringen van Dokter House op de digicorder 😉.
De vierde dag heb ik de medicatie niet meer nodig, en dan slaat de vermoeidheid toe door het nachtelijke bingewatchen😐. Net zoals vorige keer maakt de constipatie plaats voor darmkrampen, en net zoals vorige keer krijg ik ook botpijn door mijn spuit om de witte bloedcellen te stimuleren. Het begint vertrouwd aan te voelen.
Ook de tweede chemokuur al bij al goed doorstaan, zo zijn we al aan de helft van de "nijdige" chemo! Nog "maar" twee te gaan 😊(en daarna nog 12 andere...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten