Een dag voor de tweede chemo ga ik naar de kapper om me een broske te laten aanmeten. Zoals voorspeld kreeg ik twee weken na de eerste chemo "pijn aan mijn haar". In het Westvlaams betekent dat dat je een kater hebt😉, maar in chemotaal is dat het signaal dat je haar binnenkort zal uitvallen. En aangezien ik geen zin heb in de trieste aanblik van een lavabo of een hoofdkussen vol haarlokken, neem ik het heft in eigen handen: alles kort!
De kapster gaat er superprofessioneel en discreet mee om. Ze begint achteraan, en als ze met de tondeuse vooraan begint verwacht ik dat er een "ziek" hoofd zal verschijnen. Maar het valt reuze mee, het ziet er eerder pittig en kwajongensachtig uit. Toch zet ik bij het buitengaan mijn nieuwe sjaaltje op, zo kan ik alvast aan die dingen wennen.
Door het chemosjaaltje maak je wel aan de hele buitenwereld bekend dat je een kankerbehandeling ondergaat. En ik bedenk me dat er in de buitenwereld toch nog heel veel mensen zijn die het niet weten: aan de kassa in de supermarkt, bij de bakker, aan de schoolpoort... Ik vind het erg dat ik die nu allemaal moet doen schrikken. Niemand durft iets vragen, de meesten kijken weg. Logisch, ik heb zelf altijd die redenering gevolgd: die patiënten hebben geen zin om erover te praten, ze hebben veel onzekerheid in hun leven en willen daar niet telkens mee geconfronteerd worden, ik zal toch alleen maar de verkeerde dingen zeggen enz enz 😌.
Ik herinner me ook dat mijn ma me vertelde dat sommige mensen de straat overstaken als ze haar zagen, om toch maar niets te moeten zeggen...
Het liefst zou ik nu een soort bord om mijn hals hangen met de boodschap:
HE, IK KRIJG CHEMO MAAR IK BEN OK!
of:
CHEMOPATIËNT MAAR TOCH AANSPREEKBAAR!
of:
DE ENIGE VERKEERDE REACTIE = GEEN REACTIE!
Misschien kunnen ze chemosjaaltjes ontwikkelen met dergelijke slogans op? Gat in de markt 😉
Geen opmerkingen:
Een reactie posten