D - 1

Net terug van een zeer deugddoende vakantie. Ik ben er zowaar in geslaagd om alle stress van de voorbije weken van mij af te zetten, en ik slaap weer goed.
Nu, bij thuiskomst, komt alles natuurlijk weer in alle hevigheid op mij af. Morgen is het zover: plaatsen van een katheter, en eerste chemo. Ik ben wel bang voor het grote onbekende. Hoe zal ik reageren? Zal ik mij doodziek voelen? Zal ik in staat zijn om nog iets te doen? Hoe lang zal ik telkens "out" zijn? Na de eerste kuur zal ik al meer duidelijkheid hebben.
Ook dat katheter zie ik niet zo goed zitten. Klinkt vies, zo'n ventiel in je lichaam, dat er dan ook nog een heel jaar in moet blijven! En 4 weken mijn rechterarm niet opheffen, dus weer redelijk immobiel zijn, daar heb ik ook geen zin in 😔. Maar misschien lost het zichzelf wel op, en ben ik door de chemo zodanig futloos dat het me niet eens kan schelen dat ik mijn arm niet mag bewegen 😉.
Gelukkig gaat manlief morgen mee en moet ik tenminste al niet stressen over het vinden van de juiste afdeling in het reusachtige Gasthuisberg... En vandaag is er veeeeeeeel werk te doen, en veel afleiding. Nog eens genieten van mijn laatste dag vol energie, want de volgende 20 weken (zowaar een halve zwangerschap, best wel lang toch) zal dat wel anders zijn 😢
En bang zijn is best wel ok: van een vriendin kreeg ik het volgende tekstje door:

She was powerful,
not because she wasn't scared
but because she went on so strongly, 
despite the fear. (Atticus)