De maandag gaat vlot voorbij, maar 's avonds begint het toch te kriebelen. Ik heb nog steeds niet gehoord van de huisarts, en neem dan toch zelf de telefoon vast om te bellen.
En ja, ze hebben goed nieuws, alles was goedaardig!
Vreemd toch, mijn reactie. Word ik niet verondersteld een gat in de lucht te springen? Ik reageer nogal apathisch. Ja, ik ben blij, maar zit toch ergens nog met een vreemd gevoel. Een late reactie op al die spanning misschien?
Ik informeer de ladies over de goede resultaten, en licht nu ook de volwassen (stief)dochters in over wat er de voorbije week allemaal is gebeurd. Ze reageren geschrokken en opgelucht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten