Goed dat het eindelijk zover is, naar het ziekenhuis vandaag. De jongste wist gisteren geen blij met zichzelf: door het slechte weer? Of is hij zenuwachtig voor mijn operatie? Ik probeer me zo rustig mogelijk te houden maar onwillekeurig straal je toch wat stress uit denk ik, al is het maar doordat je het hele huishouden probeert aan kant te krijgen op 1 dag.
Manlief brengt me naar het ziekenhuis en we worden heel vriendelijk onthaald. Oef, ik hoef vandaag nog geen piama aan te trekken, ik mag het "patiënt-zijn" nog even uitstellen!
Rond 13u word ik opgehaald voor mijn radioactieve inspuiting, ter voorbereiding van de schildwachtprocedure. In de wachtkamer raak ik in gesprek met een sympathieke lotgenote van amper 33 jaar! Zij had een deuk in de borst. Het zijn dus niet altijd knobbels!
De prik doet geen pijn, daarna is het 2 uur wachten op de kamer, en dan wordt er een foto gemaakt.
Samen met mijn lotgenote worden we naar de scan gebracht. Het duurt wel even maar ondertussen vertellen we heel ons leven aan elkaar. Schept wel een band zo'n borstoperatie!
Er wordt 2 X een foto gemaakt, eenmaal frontaal en eenmaal lateraal, waarbij de borst wordt ingetapet om in de juiste positie te liggen. Elke foto duurt 5 minuten. Goed nieuws: ze vinden een schildwachtklier. Die wordt met stift aangeduid, samen met nog kleine onderliggende kliertjes.
Dan terug naar de kamer. Nu is het wachten op de dokter (mijn vragenlijst ligt klaar) en op het scheren van de oksel.
De dokter komt langs. Ze zijn met drie, een beetje zoals in Grey's anatomy 😉
Ze beantwoorden al mijn vragen, en ze nemen hun tijd. Ik ben morgen als eerste aan de beurt, ze komen mij om 7.15 al halen, fijn! En als ik wakker word zonder drain in mijn oksel, hebben ze geen okseluitruiming moeten doen. Spannend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten