Eind januari, een week met weer veel ziekenhuisbezoeken. Ik ben erdoor geïrriteerd, het stoort mij in mijn dagelijks leven, in mijn "nieuwe normaal". Want ja, alles gaat weer heel goed, mijn energiepeil is weer bijna als vroeger, en dat is leuk in de maand februari: terwijl dat traditioneel voor mij de moeilijkste maand van het jaar is, gaat het dit jaar juist supergoed: mijn energie neemt steeds toe in plaats van af en dat zorgt voor een positief gevoel.
Eerst een bezoekje bij de plastisch chirurg. Alles ziet er goed uit, we kunnen een afspraak maken voor de reconstructie van de tepel. De rechterborst is wat kleiner dan de linker, maar er kan vet uit mijn heup bij ingespoten worden. Dat wordt dan wel weer een operatie onder volledige verdoving, voorzien eind mei. Pas als dat goed genezen is kan het tepelhof erop worden getatoeëerd .
Dan de mammografie. Klopt eigenlijk niet meer, want doordat er nu buikweefsel in mijn borst zit hoef ik nooit nog een mammografie te hebben. Het wordt een echo van de oksels. Alles ziet er ok uit. Ik kan niet zeggen dat het een grote opluchting is, het zou toch al straf zijn als er amper 4 maanden na de laatste chemo al iets te vinden was? Ik was er redelijk gerust in.
Dan bij de gynaecoloog. Formaliteit. De assistent verontschuldigt zich zelfs dat ik daarvoor zo lang heb moeten aanschuiven 😏. Geen probleem, ik was er immers toch, en er is goede wifi in het UZ...
En een paar dagen later tenslotte bij de oncoloog. Borsten worden toch nog maar eens bevoeld. Alles is in orde, ook mijn bloedwaarden. Tumormarker is nooit echt verhoogd geweest. Mijn bijwerkingen van de tamoxifen vallen mee: gewrichtspijn en vapeurs, maar niets abnormaals of belemmerends. En dan dring ik er nog eens op aan om dat katheter weg te halen. Het zit toch in de weg bij bepaalde bewegingen (onlangs bij het behangen, of bij het zwemmen), het doet pijn onder het bandje van mijn badpak, en onder een zware schoudertas. Maar de oncoloog is formeel: pas 2 jaar na de laatste chemo mag het eruit 😢. Dan moet het maar zo... Al bij al toch allemaal kleine ongemakken. Op de facebookpagina's van de lotgenootjes lees ik al andere verhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten