Exact een jaar geleden ontdekte ik een knobbel in mijn borst. Vandaag beleef ik alles opnieuw, vooral die eerste hectische periode met de onderzoeken en het wachten. Hoe vreemd dat het al een jaar geleden is, het ging allemaal zo snel voorbij. Aan de andere kant lijkt het soms al oneindig lang geleden, doordat er zoveel gebeurd en veranderd is.
Vreemd genoeg is het voor mij niet een jaar om zo snel mogelijk te vergeten. Het was een bewogen jaar, dat is het minste dat je kunt zeggen, maar ik heb het zeker niet als een annus horribilis ervaren.
Er waren natuurlijk veel moeilijke momenten: de spanning en onzekerheid de eerste maand, vernemen dat ik toch chemo moet krijgen, het plaatsen van de poortkatheter, 4 x de eerste dagen van de zware chemokuur, een paar keer een chemovermoeidheidsdipje, slechts een half aspergeke kunnen eten op het verjaardagsdineetje van manlief, vernemen dat het genetisch is en dat er een zwaardere chemokuur moet komen, toch nog mijn wimpers verliezen in de laatste weken van de chemo, onze zomervakantie moeten annuleren, 's avonds enkel op wilskracht uit de zetel kunnen komen om de kinderen onder te stoppen, de eerste nacht en de eerste 3 dagen na de borstreconstructie, de middenrifpijn na de eierstokoperatie...
Maar die wegen zeker niet op tegen alle fijne momenten: 3 geboortes van kleinkinderen, vele bezoekjes en familiefeesten, een zeer mooie reis naar Sardinië net voor de chemo (het beste idee ooit!), een weekje in de stralende zon aan de Baai van de Somme, een paar dagen met manlief naar Duitsland, leuke fietstochtjes met de elektrische mountainbike, de vele wandelingen (met goede podcasts in de oortjes of met vrienden die me gezelschap kwamen houden) in onze mooie streek, genieten van de tuin, genieten van de kleinkinderen op de schoot, fijne gesprekken, vrienden uit het hele land (of buitenland) die tijd vrijmaken om langs te komen, leven op een ander ritme, veel tijd hebben om te lezen, uitstapjes met de zonen...
Maar wat ik vooral van dit jaar zal onthouden is de reusachtige warme golf van sympathie en vriendschap die over mij heen is gekomen, en die mij heeft rechtgehouden. Dank je wel iedereen, ik heb me letterlijk opgetrokken aan elk kaartje, elke attentie, elk berichtje, elke duim en like, elk bloemetje, elk telefoontje, elk bezoekje, elk aanbod om te helpen, elke pot soep, elke blijk van medeleven en interesse. Je kunt je niet voorstellen wat dat doet met een mens! Ik voelde me hierdoor echt gedragen en gesteund, daar zijn geen woorden voor 😄😄😄😊😊😊😍😍😍
Waar ook geen woorden voor zijn, dat is de steun van manlief en mijn twee zonen. Ze hebben nooit geklaagd over de mindere "service", stonden altijd klaar om vanalles voor mij te doen, waren enorm flexibel, meegaand, attent en luisterbereid. Ook voor hen was dit een moeilijk jaar, maar we hebben er samen echt het beste van gemaakt. Zonder hen was het mij niet gelukt om positief te blijven. Dank je wel!
Wat heeft me nog geholpen? Zoveel mogelijk bewegen en buitenkomen! Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit cruciaal geweest is voor mij, om de behandeling zo goed mogelijk te doorstaan. Soms was het schipperen, een wankel evenwicht tussen jezelf forceren en in het rood gaan, en jezelf vermannen, buitenkomen en daar dan veel deugd van hebben en energie van krijgen. Jezelf richten op de buitenwereld, op andere mensen in plaats van naar je navel te staren en zelfmedelijden te hebben. En heel veel praten over wat er je overkomt en openstaan voor alle reacties en hulp, vrienden en familie toelaten op je wilde rollercoaster...
Ook deze blog heeft me geholpen, om alles een plaats te geven en te verwerken. Het helpt me nu ook om me om de chronologie van de gebeurtenissen te herinneren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten