21 augustus: eindelijk een afspraak bij de plastisch chirurg, en hopelijk krijg ik dan eindelijk een datum voor de operatie zodat we alle praktische zaken voor thuis kunnen regelen...
Manlief is zo vriendelijk om mij te vergezellen want ik ben best wel zenuwachtig. Ik weet niet goed waarom. Misschien omdat alles nu heel concreet en definitief wordt?
De plastisch chirurg legt er nog eens de nadruk op dat hij mij ertussen neemt op aandringen van mijn oncoloog, zodat ik geen bestraling zou moeten krijgen, en dat er door mij een andere dame moet opschuiven... Ai...
Mijn buik en borsten worden geïnspecteerd. Een DEEP-flapreconstructie is dus mogelijk, maar het zal mij wel een kleinere maat borsten opleveren. Daar kan ik mee leven. De tepel wordt gemaakt met een stukje huid, maar om de kleur goed te krijgen moet er een paar maanden na de operatie getatoeëerd worden. Ik maak best foto's van mijn tepels zodat de kleur een goede benadering is van het origineel. De operatie wordt gepland op 3 oktober.
Ik krijg weer een van die fameuze gedetailleerde brochures mee waarin de operatie en de nabehandeling in detail beschreven zijn. Het UZ heeft zich deze keer overtroffen in: uur na uur, dag na dag wordt uitgebreid uitgelegd. Het is weer een hele boterham: blaassonde (3 dagen), lavement, halskatheter, drains in buik en borst, gedurende 3 dagen om de zoveel uur controle van de borstdoorbloeding, een hele nacht op intensieve zorgen, pas de derde dag voor het eerst uit bed...
Het blaast me allemaal een beetje van mijn sokken, maar dit is wat ik wel: een zo normaal mogelijk leven na deze behandeling! Ik ben nog steeds heel blij met de beslissing, en met de inspanning van het oncologisch team om amputatie en reconstructie samen te laten doorgaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten