Naar het ziekenhuis voor de 9de carboplatine, gecombineerd met een echo van het hart. Eerst wordt bloed getrokken, en terwijl ik wacht op de resultaten word ik naar het hartonderzoek begeleid door iemand van het patiëntentransport. Gelukkig maar, want ik zou verdwalen in die mastodont van een ziekenhuis. Van het onthaal naar een bepaalde afdeling is makkelijk, door het kleurensysteem, maar van de ene afdeling naar de andere is geen sinecure...
De echo wijst uit dat de hoeveelheid vloeistof rond mijn hart fel verminderd is. Er is er nog een beetje, maar het gaat de goede kant op. Oef, dat is al een geruststelling. Ik ga dus geen hartklachten overhouden aan de zware EC-chemokuur 😊.
Dan terug naar het dagcentrum. Er komt al snel een dokter langs met het nieuws dat mijn witte bloedcellen nog steeds te laag staan. Ze zijn gestegen in vergelijking met vorige week, maar niet voldoende 😕 (lymfocyten van 1000 naar 1600 en neutrofielen van 300 naar 400). Die carboplatine is dus inderdaad heel zwaar voor het beenmerg, zoals ze mij gezegd hadden. De twee gemiste beurten moet ik wel niet inhalen😉. Terug naar huis dus. Stiekem ben ik wel blij, want het is mooi weer. Ik heb toch het gevoel dat ze met die zware chemo met een bazooka aan het schieten zijn. Nu schieten ze met een lichter modelleke. Zal ook wel gaan zeker?
's Anderendaags heb ik heel lichte koorts en keelpijn. Ik besluit om me de hele dag heel erg koest te houden, in de zetel met een theetje 😷. Deprimerend op een regendag (lang leve de Belgische zomers) 😪
Een dag later ben ik gelukkig weer heel actief en kan ik de wereld aan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten