4 weken na de operatie begin ik weer wat meer energie te krijgen. Ik ben 's avonds niet meer zo uitgeteld. Autorijden gaat mij ook steeds beter af. Ik heb nu vooral pijn aan mijn borsten (alleen als er iets tegenaan komt): een soort schaafwondenpijn. De buik trekt wel nog wat maar doet geen pijn meer. Er zijn wel nog grote stukken buiken waar ik een voos gevoel heb.
In de herfstvakantie kan ik alle geplande activiteiten meedoen, zelfs al eens lang opzitten 's avonds (tot middernacht! waw!), 10 km wandelen, etentjes bij vrienden... De maandag na de vakantie ben ik dan weer heel tevreden met een dagje rust en stilte 😉
Ik mag ook weer gaan zwemmen. Dat doet wel raar, met een heel nieuw lichaam in het zwembad. Ander zwaartepunt. Het trekken in de buik is ook heel fel in het begin, en ik besluit om maar 2 lengtes te zwemmen. Maar na 50 m gaat het al veel beter en ik zwem mijn halfuurtje uit.
6 weken na de operatie slaag ik er eindelijk weer in om 's morgens zoals vanouds mijn bed direct uit te springen. Ik word eindelijk weer een ochtendmens! Ik hoef niet meer na elke klus een beetje te gaan rusten maar ik kan blijven voortwerken. Net op tijd terug de oude, voor ik opnieuw onder het mes moet. En daar heb ik nu eens echt geen zin in. Weer terug naar af, weer revalideren. En weer dat geprik en die buizen. En gaatjes krijgen in mijn strakke nieuwe buik. Daar maak ik me trouwens ook zorgen over: is die buik binnenin wel voldoende hersteld?
Gelukkig is het maar een dagopname. Ik moet er al om 7 u zijn, en normaal gezien mag ik kort na de middag naar huis. We doen weer zoals altijd: knop omdraaien, verstand op nul, en me overgeven aan de dokters. De allerlaatste etappe!!!😊😊
Geen opmerkingen:
Een reactie posten