Toch chemo

 21 maart. Vandaag verjaart zoon 2. Hij is in de wolken met zijn taartje en kaarsjes bij het ontbijt, en met zijn cadeautje.
En dan naar het ziekenhuis voor wat ik denk dat een formaliteit zal worden: draadjes verwijderen, bespreking onderzoeksresultaten, plannen van de bestraling.
De wonde blijkt goed genezen, het verwijderen van de draadjes is niet pijnlijk. De dokter bekijkt mijn lymfestreng en breekt die op 3 plaatsen. Gelukkig was ik erop voorbereid dat dit zeer pijnlijk is, zodat het al bij al nog meevalt. Mijn arm is al bijna weer volledig mobiel, en de rest van de streng zal vanzelf breken met wat te oefenen.
Daarna word ik bij de oncoloog verwacht voor de bespreking van de onderzoeksresultaten. Blijkt dat een stuk van 3 cm van het gezwel toch al echte borstkanker was. Het gaat om een medullair carcinoom. Het is een redelijk zeldzame borstkanker (2%) die triple negatief is, wat betekent niet hormonenreceptief. Maar van de triple negatieve borstkankers is de medullaire de beste, omdat die zeer goed reageert op chemotherapie, en de prognose dus zeer goed is.

Chemotherapie. Tsjak, klets in het gezicht. Handen beven. Ogen tranen. Er dringt even niet meer veel door van de info die op me afkomt en ik vraag de dokter om even te recapituleren. 😢
Ze neemt er een blaadje bij en schrijft alles voor me op.
Er komen dus 2 chemosessies. Een eerste, de meest agressieve (met EC: Epirubicine en Cyclofosfamide) wordt 4 x om de twee weken toegepast. Je wordt kaal en je bent misselijk.
De tweede, met taxol, is minder agressief, en wordt 12 x om de week toegepast. Je krijgt tintelende vingers. Klinkt allemaal zo bekend van bij mijn ma...

Dan begint de dokter over het plaatsen van een katheter. Tsjak. Klets 2 in het gezicht. Dat klinkt opeens zo serieus. Een katheter, dat is iets voor echt heel zieke mensen... En ik voel me kiplekker!

Na de chemo komt er nog bestraling, en daarna nog hormonentherapie. La totale, the full enchilada!
En hoezo hormonentherapie? De kanker is toch niet hormonenreceptief? Ja, maar dat gaat om die 3 cm die medullair is. De rest van de DCIS wordt behandeld met hormonen, dus hebben ze beslist om het voor de zekerheid toch maar te doen. Bijwerkingen: vapeurs...

Ik word weer bedolven onder de informatie en krijg minstens een kilogram brochures overhandigd. Ik probeer het allemaal zo goed mogelijk te onthouden, maar in de staat waarin ik me bevind is dat niet gemakkelijk 😵. Het gaat nog over cortisone, witte bloedcellen, medicijnen tegen misselijkheid...

Vandaag moeten er nog een aantal testen gebeuren: ze gaan testen of de kanker erfelijk is. Indien dat zo is (kleine kans dat de medullaire erfelijk is blijkbaar) kan dat nog gevolgen hebben voor eierstokken en andere borst. 😫Te veel info!
Ze gaan ook nog mijn hart testen, want de eerste soort chemo kan gevaarlijk zijn voor de hartspier. En bij de verpleegster moet er nog een bloedafname gebeuren, om de erfelijkheid te onderzoeken en om te kijken of ik al dan niet in de menopauze ben.
De verpleegster maakt een hoop afspraken: een groepsgesprek met info over de chemotherapie, het plaatsen van een katheter, eerste chemo, al een mammografie voor in het jaar 2018 ....

Dan ga ik naar cardio, voor een foto en een echo van mijn hart. Er worden een hoop elektroden op mijn lichaam geplaatst, ook op mijn benen (oeps, die waren niet geëpileerd 😟) en dan vraagt ze mij doodleuk om mij te ontspannen. Na al die emoties... Dokters kunnen toch echt wel grapjassen zijn 😜.

Daarna weer terug naar de borstkliniek, voor een gesprek met mijn trajectbegeleidster Melissa. En weerom weet zij de juiste toon te vinden, toch indrukwekkend voor zo'n jong meisje.
Toen ik het gezwel nog maar pas ontdekt had had ik voor mezelf al uitgemaakt dat ik geen pruik wou.  Je ziet toch altijd het verschil, en ik wil zo'n onding niet op mijn hoofd. Sjaaltjes dan maar. Melissa haalt meteen haar doos en mannequinpop boven.
Het kan verkeren zei Brederode... 's Morgens denk je dat je afspraak in het ziekenhuis een formaliteit is, en een paar uur later zit je te bespreken hoe je sjaaltjes op een kaal hoofd moet zetten...

Ik zit echt wel op een vreemde rollercoaster. Nu al voor de tweede keer brengt de keverbaan mij tot aan het einde van het parcours, of dat denk ik toch, maar dan volgt er nog een vreemde kronkel, en zijn we weer vertrokken voor een lange rit.
Laatst las ik dat kankerpatiënten niet willen horen over een "gevecht" tegen kanker, en daar kan ik nu volledig inkomen. Het is meer een ondergaan, een helse rit in een keverbaan, en je moet proberen zo stil mogelijk te blijven zitten zodat je niet misselijk wordt en je geen rugklachten krijgt. Vechten is er niet bij...

Manlief is ook erg geschrokken en komt direct naar huis. We eten samen iets en gaan wandelen in het bos om alles een beetje op een rijtje te zetten. Doet deugd!😊