Maandag 29 mei: de vierde chemo en de laatste in de (pittige) EC-reeks. Manlief brengt mij al vroeg naar het ziekenhuis omdat hijzelf een afspraak heeft bij de tandarts. Maar in het ziekenhuis blijkt alles in het honderd te lopen door een paar zieke dokters... Het duurt heel lang voor ik een kamer krijg toegewezen. Ondertussen gebeurt de bloedafname gelukkig al wel. En eenmaal ik op de kamer ben duurt het vier (4!) uur voor ik mijn eerste baxter krijg. De medicijnen tegen de bijwerkingen krijgen ruimschoots de kans om in te werken😉
Zoals steeds komt er een assistent-oncoloog langs. Ik vraag hem naar de resultaten van mijn genetische test, nu 8 weken geleden. Hij belooft het op te zoeken. Even later komt hij terug de kamer binnen, samen met de professor, en ik weet dus direct hoe laat het is 😟.
Ik blijk dus drager te zijn van het fameuze BRCA1-gen, net zoals Angelina Jolie, wat ervoor zorgt dan mijn DNA niet goed herstelt van opgelopen schade. Concreet betekent dat een verhoogde kans op eierstokkanker en een sterk verhoogde kans op borstkanker. De dokter raadt dus aan om mijn eierstokken weg te nemen. Dat kan met een eenvoudige kijkoperatie. Ok, goed, dat kan er ook nog wel bij...
Maar dan komt het borstgedeelte op de proppen: ofwel gaan we voor extra screening, om de 6 maanden, ofwel voor een preventieve borstamputatie. In het laatste geval heb je maar 1% kans meer op borstkanker, minder dus dan de gemiddelde vrouw... En dan is er ook geen bestraling nodig.
Normaal gezien heeft dit genetische verhaal ook implicaties voor de chemotherapie: dan wordt er bij de taxol ook nog carboplatin gegeven, een zware chemo die ook het beenmerg aantast. Nu begin ik echt te zweten... Ik was net zo blij dat het zware gedeelte achter de rug was, en dat ik "maar" 12 taxollekes meer moest... Gelukkig zegt de dokter dat dit bij mij niet aangewezen is omdat mijn lymfeklieren intact zijn, en omdat "mijn" modulaire tumor, hoewel triple-negatief, de beste is onder de negatieven, en supergoed op chemo reageert. Oef oef oef! Het had dus nog veel erger gekund 😌.
Alles zal concreet besproken worden binnen het team oncologie, meer concreet nieuws binnen 3 weken... Eerst even alles laten bezinken.
Er volgt ook nog een afspraak op de dienst erfelijkheid in juli, want er zijn ook nog heel wat familiale implicaties. Er is 50% kans om het door te geven aan je kinderen, en ook voor mannen zijn er gevolgen: kans op borstkanker (6%) en verhoogde kans op prostaatkanker...
Dit is weer een hele boterham, zeg maar een heel brood😣. Toch zie ik al snel de voordelen: bij een preventieve amputatie ben je zo goed als zeker dat het niet terugkomt... Er volgt dan wel nog een zware operatie, maar dan kan dit hele verhaal wel afgerond worden, streep eronder, en verder met mijn leven... Eindelijk van deze rollercoaster afstappen!!!
Nog een positief punt is dat chemo 4 zeer goed verloopt. De eerste dagen vraag ik me zelfs af of er geen water in de baxters zat. Ik slaag er deze keer ook goed in om gewoon water te drinken. Wel doe ik af en toe een dutje, en de slechte smaak is ook prominenter aanwezig en houdt langer aan deze keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten