BOOS

Ik zit in een aantal lotgenotengroepen op Facebook, wat heel interessante informatie oplevert en ook heel veel steun biedt. En ik volg ook een aantal pagina's zoals die van Kom op tegen Kanker. Op laatstgenoemde pagina werd onlangs aangekondigd dat minister De Block ervoor gezorgd had dat oncologen voortaan worden vergoed om een keer per jaar een half uur zorgen na kanker te bespreken met kankerpatiënten. Uitstekend initiatief zou je zo zeggen, maar dat is zonder de verzuring in de maatschappij gerekend 😡. Amai van de kankerende reacties hierop zou je direct kanker ontwikkelen! De meeste commentaren gingen in de richting van "zijn ze niet beschaamd om ons af te schepen met een half uur per jaar", waarop Kom op tegen Kanker altijd beleefd en vriendelijk reageerde. Meestal werp ik me niet in dergelijke oeverloze internetdiscussie, maar deze keer kon ik het toch niet laten. De samenleving betaalt voor iedereen een topbehandeling (voor chemo die zo'n 1000 euro per beurt kost betaal je zelf amper 30 euro, voor 5 jaar hormoontherapie betaal je niets, in onze ziekenhuizen zijn we omringd met de beste verpleegsters, kinesisten, psychologen, trajectbegeleiders... Velen van ons zouden in pakweg Bangladesh, Botswana, Oezbekistan of zelfs de VSA een vogel voor de kat zijn... Ik voel een diepe dankbaarheid voor de gemeenschap die deze eersteklaszorgen allemaal voor mij wil betalen. Het is niet omdat je kankerpatiënt bent dat de evenaar door je navel loopt... Wat moeten mensen zeggen met een ziekte waarvoor niet zoveel aandacht en onderzoek bestaat als voor kanker? Mensen met een volwassen gehandicapt kind dat op een ellenlange wachtlijst staat? Psychiatrische patiënten die geen plaatsje vinden in een instelling of die 9 maanden moeten wachten op een eerste consult? Er zijn in België heus grotere problemen dan de nazorg voor kankerpatiënten...
Dat moest er even uit 😌