Het nieuwe normaal.

Flashback naar eind mei, toen ik er bij de oncoloog op aandrong om mijn borstamputatie en -reconstructie in één keer te doen, omdat ik zo snel mogelijk alles weer "normaal" wilde hebben.
Nu kijk ik daar op terug zoals een afgestudeerde student terugkijkt op zijn eerste week als groentje. Wat was ik nog naïef en onschuldig, denken dat alles terug "normaal" zou worden 😐.
Wat is er op een klein jaar tijd allemaal niet veranderd?
- littekens: van heup tot heup, sleutelgatlitteken op beide borsten, litteken eerste operatie op linkerborst, litteken poortkatheter, littekens van de drains, litteken in hals van operatie poortkatheter...
- nieuwe platte buik, nieuwe navel en nieuwe borsten, cupmaat kleiner. Nieuw lijf dus, voelt goed aan maar ziet er in de spiegel nog steeds wat "alien" uit, ook door de vele "ritsen".
- menopauze met alle geneugten van dien, vooral de vele opvliegers en daardoor veel wakker worden 's nachts.
- poortkatheter dat nog 2 jaar moet blijven zitten en waar je tijdens elke douchebeurt mee geconfronteerd wordt. Moet ook om de 3 maanden gespoeld worden door thuisverpleging.
- een nieuw ultrakort kapsel met zacht babyhaar 😆
Tot zover de lijst van uiterlijke veranderingen. Maar bovendien is er ook nog:
- 5 jaar hormonentherapie waarmee ik vorige week startte, en waarvan ik de nevenwerkingen met bang hart afwacht
- de vermoeidheid die nog wat blijft hangen. Ik ben nog steeds niet de morgenmens die ik was...
- geheugen- en concentratiestoornissen. Hopelijk gaan die voorbij voor ik weer begin les te geven...
- de 3-maandelijkse controles met bijhorende stress. Neen, ik ben nog niet van de ziekenhuisbezoekjes af.
- De psychologische impact van heel deze rollercoasterervaring. Er zijn heel wat dingen waar ik nu anders tegen aan kijk.
Terug naar normaal? Hmm. Laat het ons dan maar "het nieuwe normaal" noemen 😁